۷.۲۰.۱۳۹۴

بَلم‌ران

بَلم‌ران ميزد آن پاروي درآب                به كارون راه خود را باز مي‌كرد
بلم مي‌رفت پيش ومرد عاشق               نگاهِ دلبر طنّاز مي‌كرد
***
غروبي بود وقرص سُرخ خورشيد          ُرخ كارون زيبا كرده گلرنگ
نسيمي مي‌وزيد از سوي ساحل            به گيسوي پريشان مي‌زدش چنگ
***
شميم عطرموي دختري ناز                    بَلم‌ران را نشاطي تازه مي‌داد
درون سينه‌ي  آن مرد عاشق                فروغ آرزو هر لحظه مي‌زاد
***
بَلم‌ران غرق طنازي دلدار                      سُرودي زير لب تكرار مي‌كرد
نگاهِ دلنشين وگرم محبوب                   تمنّا در دلش بيدار مي‌كرد
***
بلم مي‌رفت پيش و روز مي‌مرد             رُخ كارون زيبا تيره مي‌شد
وليكن ماهتاب سيم‌گون رنگ              به تاريكي در آن شب چيره مي‌شد
***
در آغوش نسيم نوبهاري                       سيه گيسوي دختر باز مي‌شد
سياهي شب و يلداي گيسو                   دو شب در يك زمان آغاز مي‌شد
***
پری‌رو مثل یک طاووس زیبا                لمیده در بلم شیرین وطنّاز
سر انگشت ظریفش برده در آب           رُخ پُر چین کارون می‌کند ناز
 ***
شكست ماه در امواج كارون                  شكوهي دلنشين وجان فزا داشت
بَلم‌ران يار زيبايش در آغوش                گل بوسه برآن مه‌پاره مي‌كاشت
***
تصاوير خوش عشقي دل انگيز             به پيش ديدگانم نقش مي بست
دل اندوه ناكم بر لب رود                       ز دام غصه ها يك چند مي َرست
***
شباب عمر « سینا»  نامرادي              پر از خون بود وجنگ خانمان سوز
بهار عُمرش همرنگ خزان بود              نديده صبح وپايان آمدش روز
 رحيم سينايي 1393/11/23

۷.۱۸.۱۳۹۴

دل برده‌ای

دل برده‌ای وعشق تو زایل نمی‌شود
بیچاره دل به غیر تو مایل نمی‌شود
وقتی فریب چشم تو دل را اسیر کرد
عقلم نهیب زد که دلت دل نمی‌شود
 دیوانه‌ام نمودی و این خلق واقفند
مجنون عشق داهی وعاقل نمی‌شود
باحکم جهل خلق به بی راهه می‌روند
فرمانی از خرد زِچه نازل نمی‌شود؟
از پیله های تنگ تعصّب برون بیا
پرواز بین پیله که حاصل نمی‌شود
«سینا» به بزم باده‌ی تنها  نهاده‌ای
بی روی دوست بزم تو کامل نمی‌شود
رحیم سینایی  1394/7/17


۷.۱۶.۱۳۹۴

شور عاشقی

ايمان من گسسته دگر هاي وهو مكن
دامان اعتقاد كهن را رفو مكن
از تن قباي مُندرس فكر كهنه را
بیرون فکنده  به عادت اتو مكن
اين شمع مُرده راه نشانت نميدهد
دراين كتاب واژه ي نو جستجو مكن
آن كاروان گذشت سراغش زِكس مگير
آن آتشي كه مانده به جا زير و رو مكن
اغيار ودوست زير نگاهت گرفته اند
در پيش چشمشان هوس گفتگو مكن
دل همچو غنچه با نفست باز مي‌شود
اسّرار دل به باد صبا بازگو مكن
يكجا قرار گيرو مرا هر طرف مَبر
معشوق بيقرار خودت كو به كو مكن 
پنهان زخلق بر تو نظر باز ميكنم
شرح حديث عشق مرا بي وضو مكن
«سينا» جوانه زد چو به سر شور عاشقي
دركار عشق دغدغه‌ی آبرو مكن
رحیم سینایی 1394/7/11

۷.۱۵.۱۳۹۴

بلوغ شعر

دیدگان ابریم  از شوق  بارانی شده
این دل بی طاقتم دریای طوفانی شده
گفته‌ی سهراب در من داشت تاثیری شگرف
چشم شستم واژه‌هایم رنگ عرفانی شده
آب با قصد فداکاری ننوشاند به کس
دوستی پای طمع‌کاریش قربانی شده
خسته وبیچاره سرگردان به دشت بی کسی
مرد مجنون بی رمه درسلک چوپانی شده
باده در جان وتنم می ریخت چشم نرگسش
موج گیسویش چو گرداب پریشانی شده
قاب چشمانم شده تصویری از مرداب شب
چین موجش در شب مهتاب نورانی شده
در سکوت شب مرا حال سبکبالی گرفت
بانگ مرغان سحر آیات رحمانی شده
موج دل«سینا » به ساحل ریز با احساس ناب
در بلوغ شعر تو فصل دُرافشانی شده
رحیم سینایی 1394/7/14