آوای دل

سیل اشک

2011-07-18T20:39:00.000+04:30

سیل اشک می‌بارم مثل آبشـارانت

ای وطن چو می‌بینم دست بسته یارانت

غم به سینه جاکرده ازخزان و زردی‌ها

خاطرم بیـاد آرد سـبزی بهـارانت

درغرور شـد جانم از تهـوّر آرش

خون نشست در چشم ازیاد سـربدارانت

آسمان بخیل آمد ابرها سِتَرون شـد

ای وطن چه شد اکنون رعدو برق وبارانت

باغهایمان خشکید سبزه رو به زردی رفت

لیک هر طرف رویید سـرخ لاله زارانت

گریه جاودان گردید خنده هایمان کوچید

ردّی از غباری نیست از طلایه دارانت

روح همدلی گم شد رَخت عافیت پوشید

افتراق پیش آمد بین دوستدارانت

شد خموش لب «سینا» سوسنش مُقدّر شد

ده زبان و لب خاموش فوج سـوگوارانت

رحیم سینایی 26/4/1390

کِلکِ ساحرعشق

2011-05-16T22:02:00.001+04:30

کنون به دامن صحرا نشسته‌ام به خیالت

نگاه هست به ماهم که جلوه‌ای زجمالت

چنان به دیده قشنگی چنان فریب وفریبا

به باغ دهر ندیدم گلی شبیه ومثالت

چه می‌شود که فقیری زراه لطف نوازی

اذان دولت معشوق خود دهی به بلالت

زجام آن لب لعلت که شهد ناب تراود

پیاله‌ای بفرستی به دوستی به نوالت

به کوه ودشت دویدم نشان کوی تو جویم

تلاش بی ثمر افتاد وچون کنم زخجالت

به هرکه می‌کنم احسان صفای ذات ندارد

به کینه پاسخم آرد زهی به دردِ ملالت

نصیب دیده‌ام این شد نشاند در دل پاکم

زِکِلکِ ساحرعشقی سیاه نقطه‌ی خالت

اگرچه با دل زارم به راه مهر نرفتی

دعای من همه این شدکه دورباد زوالت

ببسته‌ای درالفت که من نه لایق اُنسم

شکست سینه‌ی« سینا» ولی نموده حلالت

رحیم سینایی 5/6/1389

غمین ترین ترانه‌ام

2011-05-07T17:07:00.003+04:30

غمین ترین ترانه‌ام، به خود بخوانم ای غزل

اسیر این قفس شدم، چه می‌توانم ای غزل

مرا که روح آب بود، تَف کویریم ربُود

دراین سراب نیستی، چه ناتوانم ای غزل

اَوانِ زندگی دلم، پُر از اُمید وشور بود

به یَاس مُبتلا شدم، غم و فغانم ای غزل

هزار فرصت گران، زِدست داده‌ام دریغ

زِحسرت هزارها ،چه پَرورانم ای غزل

بهار آرزوی دل،به سوی خود کشاندیم

خبر نَبُودَت از خزان، که لخت مانم ای غزل

نشد که لحظه‌ای دَمی، رها شوم زِ دردها

بنوشد وصفا کند، دلِ جوانم ای غزل

زبان به کام سوسنی، به باغ نااُمیدیم

به سینه قصه دارم و،چه بی‌زبانم ای غزل

«رحیم» سینه چون صدف، دُرکلام پرورید

عجب مدار این زمان ،که دُرفشانم ای غزل

رحیم سینایی 14/5/1389

حماسه‌ی پرواز

2011-05-04T22:29:00.000+04:30

من باحضور عشق سرافراز می‌شوم

چون غنچه از نسیم صبا باز می‌شوم

سرو رسا ودلکش این بوستان منم

شُهره به دهر در صفت ناز می‌شوم

گیسو به شانه ریزم وچون بید سبز پوش

دردست‌های باد چه طنّاز می‌شوم

دستان باد تاکه کند شانه موی من

سرتا به پا ترانه و آواز می‌شوم

باشوق بحر سینه بمالم به روی خاک

کارون پُر شکوه به اهواز می‌شوم

تادر حریم امن تو چندی صفا کنم

دُرناصفت حماسه‌ی پرواز می‌شوم

«سینا»گذشت شور جوانی ولی چه باک

اینک به پیر میکده دمساز می‌شوم

رحیم سینایی 24/1/1389

پیک بهار

2011-01-19T20:47:00.000+03:30

وقتی به صفحه‌ی یادم

روید خیال تو

وقتی به خاطرم آید

نیکوجمال تو

وقتی که حالت لبهای لعل تو

همراه چشم‌های به مستی نشسته‌ات

اغوا کنند این دل حسرت کشیده را

پی می‌بری که من

دور از تو ای پرستوی پیک بهارها

از جام لاله

داغ فراقت چشیده‌ام

بخت سیاه خویش

در تارتار ظلمت گیسوت دیده‌ام

روی ترا

درصفحه‌ی خیالم وعکس تو دیده‌ام

صد بوسه درخیال

از التهاب آن لب تبدار چیده‌ام

پیک بهارعشق

من با امید تو اینجا غنوده‌ام

رحیم سینایی 11/6/1389

بابلسر

2011-01-06T21:02:00.001+03:30

سحر گاه هست
ومن بر ساحل دریا
قطار لنج ها آرام می‌آیند
دو روزی در دل دریا
برای صید کوشیدند
وفوج کیلکاها را
درون تور خود دیدند
وشاد از صید پُرباری
گهی خواندند ورقصیدند
قطار لنج ها را
با چراغ روشن آن می‌توان دیدن
زمین وآسمان در مِه فرو رفته
وهر دو سخت آرامند
نه چشم آسمان گریان
نه خیز مُوج بر دریا
نگه‌هایی که بیدارند
به دریا ناخدا چشمان
به ساحل دیده‌ی«‌سینا»
ودر بالا نگاه روشن ماه است
وشهر ساحلی در خواب نوشین سحرگاه است
من از آرامشی لبریز
خدا را در کنار خویش می‌بینم
و با او با زبان مادرییم گفتگو دارم
من از گفتار ناهموار بیزارم
مناجات نظامی گونه‌ای با خالقم دارم
صبح دوشنبه 13/10/1389 بابلسر

سپاه نوروزی

2010-12-24T21:29:00.001+03:30

حاصل روزهـــــام دلتنــگی ........چون ندیدم ز دوست یکرنگـی

هیچ کس بر لبـش نمــــی‌آرد........ حـرفــی از دل کلام بی رنگی

***

چشمه‌ی آسمــــانمان خوشید ........درعطش ماند دشت وصحرامان

اشک از چشــم‌هایمان جوشید ........ چون نمانده امید فـــردامان

***

کرکس مرگ پر گشوده به دشت........ هیچ کس را مجــال آوا نیست

لب ســاحل ببین که جان دادند........ این نهنگان ومیـل دریا نیست

***

جنگلم سوخت چشمه‌ام خشکید........ باغســـارانم از عطش مُردند

تن بیجان ســــــــروهایم را........ چون صلیبــی به گورها بُردند

***

موسیقی نیست در رگ جوبـــار........ باد آواز شـــــوم می‌خواند

برلب چشمه بیـد خشــــکیده........مثل نقشی به بــُــوم می‌ماند

***

سایه مرگ هر طرفت پیداســت........ هیچ کس را گریز گاهی نیست

حاصل از روزهام دل تتنـــگی........ آتش سینه مُرد وآهــی نیست

***

باز« سینا » دوباره می‌خوانــــد ........غزل نابِ پُر تب و ســـو زی

کاشکی دولت خـــزان بـــرود........با حضور سپاه نــــــوروزی

رحیم سینایی 4/9/1389

یاد ایامی

2010-12-17T19:11:00.000+03:30

رود کارون می‌رود آرام
من کنار ساحلش لم داده‌ام دلتنگ
می‌نمایم لحظه‌های عمر خود را رنگ
یاد ایامی
می‌زند بر صفحه‌های خاطراتم چنگ
ذهن من در بین اکنون وگذشته مثل یک آونگ
باز من می‌مانم وافسون ویک نیرنگ
چشم می‌دوزم به روی آب
بر رُخش رقصنده نور دلکش مهتاب
باز می‌آید به یادم آن شب زیبا
من وتو در ساحل دریا
چشم بر امواج نا آرام
با نگاهی حرف‌ها گفتیم
دُرّ عشقی تازه را درسینه‌مان سُفتیم
با هم از احساس خوب عاشقی گفتیم
لیک
ساده بودم من
رند بودی تو
ماه‌ها طی گشت تا روزی
از دل سبز بهارم زردها زادی
جای عشقت نفرت از خود هدیه‌ام دادی
همچنان من ماندم وافسون یک نیرنگ
رود کارون می‌رود آرام
رفتن عمر گران را می‌زند آهنگ
من کنار ساحلش دلتنگ
می گزم انگشتم از افسون یک نیرنگ

رحیم سینایی 3/7/1389

فردای فریبا

2010-12-06T17:08:00.000+03:30

غرق یک احساسم

و از آواز چکاوک دل من می‌لرزد

تلخی خاطره‌ای حُزن انگیز

زهر خود را به تنم می‌ریزد

بغض اندوه مرا راه نفس می‌گیرد

گریه فریاد رَسَم می‌گردد

اشکها داغ دلم را به رُخم می‌آرند

صورتم مُلتهب از آتش اندوه دل است

تکیه بر صخره نگاهم به افق می‌دوزم

دور دست نظرم

آسمان آمده تا صورت دریا بوسد*

بدهد دختر خورشید به آب

و زند گونه‌ی دریا سُرخاب

حس این منظره آرامم کرد

موج آهسته به گوشم می‌خواند

نوبت شب شدو مهتابی هست

وبه مهمانی مهتاب شبت

اختر زُهره‌ی زیبایی هست

رفت امروز ولی

باز فردای فریبایی هست

رنگ اندوه مَزن چهره‌ی فردایت را

لب به لبخند گشا صبح فریبایت را

رحیم سینایی 8/8/1389

* خط افق تلاقی دریا وآسمان

رخصت دهید

2010-12-05T18:45:00.000+03:30

رخصت دهید از قفس خود رها شـــویم......... با باغ بی حضور قفس آشنا شــویم

از نور ماهتـاب شـب ما منوّر اســـــت......... هرگز مباد تا که شبیه شما شـــویم

زُهد وریا وجبــرِعبادت فســـــردمان.........ساقی شرابمان بده تا با صفا شـویم

ای راه کج که راســت نمایی به چشممان.........ایمانمان بگیر که تا با خدا شــــویم

شــور تعصبــی به دل مـــــا گره زده.........سرپنجه‌ی خرد مددی کن که وا شویم

محتاج نقد خویشم وچون روز روشن است ........ناید دمی که منکر این مدّعا شــویم

مارا فُروغ عشق رهاند از این ضـــــلال.........موسی بیا برسم شبان در دُعا شـویم

«سینا» زبحث مدرسه دامن کشیده اسـت.........از ما بدور باد که اهل ریــــا شـویم

رحیم سینایی26/4/1389

اهواز

2010-12-01T19:51:00.004+03:30

به اهواز رفتم*

به شهری قشنگ

که یاد آورم خاطرات قدیم

قدم تا نهادم برآن خاک پاک

سفر کرد ذهنم به دوران دور

به آن سالهای پُر ازکودکی

به آن روزهای تهی از هراس

به ایّامی از نوجوانی خویش

که آن دختر ناز همسایه مان

به یک عشوه می‌برد از من حواس

نشستم لب رود کارون دَمی

به آرامی آب روان در عبور

مرا برد افکار سیّال ناب

به شهر گذشته به ایّام دور

به عصر بلم های چوبی در آب

به عصری که خالی بُد از اضطراب

غروبش پُر از خاطرات قشنگ

شبش داشت مهتاب سیمینه رنگ

هوایش خنک بود در نیمه شب

ولی روزهایش پُر از سُوز تب

به آن روزها که قدم می زدم

لب رود کارون به وقت قرار

به روزی که از من جدا گشت ورفت

ولی ماند مهرش به دل ماندگار

دوصد خاطره زنده شد درخیال

لب از آتش آه می‌سوختم

برای تسلای دل باز هم

نگاهم به کارون او دوختم

مرا اُلفت است با تو اهواز من

به عشقت زند نغمه این ساز من

ز شیراز اگر بُد مرا آب وگِل

مپندار مهرت برون شد زدل

رحیم سینایی 3/8/1389

*رهآورد سفر به خوزستان پس از 25 سال

گردش تقدیر

2010-11-25T17:32:00.003+03:30

تا دیده رُخت دید دلم در هوس افتاد .........آنقدر پیت* گشت دلم کز نفس افتاد

انگیزه‌ی تو چیست که رویت ننمایی.........ترسی که بگویند گُلی پای خَس افتاد

با قافله رفتیم و به دل شوق تو داریم......... درگوش سفر بانگ رسای جرس افتاد

از راز دلم دوش مگر یافت خبر غیـر......... کین سّرِ نهان باز بدست عسس افتاد

دی نوش گل ازغیبت پروانه‌ی زیبــا.........در گردش تقدیر نصیب مگس افتــاد

ما چشم ندوزیم به غیر از در قُربَـش.........دلبسته‌ی آنیم که فریاد رَس افتــاد

«سینا» بِبُر از مدرسه ومسئله امـروز.........جامی بزن از باده که اندرز بَس افتـاد

رحیم سینایی 4/9/1389

*پیت=پی ات= دنبالت (ات = ضمیر متصل دوم شخص مفرد مفعولی و چون کلمه ای به ی مختوم باشد حرکت همزه را به ما قبل دهند و همزه حذف شود) مثال : ایا کرده در بینیت حرص ورس// از ایزد نیایدت یک ذره ترس. ( لبیبی )

بُت عیّار

2010-11-24T05:50:00.000+03:30

بیادت هست ؟

آن روزی که زیرشاخسار یاس عطرآگین

که شرمی چهره ات را رنگ آتشناک می‌بخشید

نگاهم خیره شد درعمق چشمانت

بمن گفتی

شراب عشق را ازجام چشمان تو نوشیدم

بیادت هست ؟

آن روز بهاری را

که زیر شاخه های پُر گل بادام می‌گفتی :

ترا تا واپسین دم دوست خواهم داشت

بیادت هست ؟

ظُهرگرم تابستان

بدور از چشم هر دیّار

چه سان سرخوش درون بِرکه‌ای باهم شنا کردیم

بیادت هست ؟

غُروبی سرد در پاییز

به کُنج خلوت دِنجی

زسوزی سرد

اندامت میان حلقه‌ی آغوش من آرام می‌لرزید

بیادت هست ؟

روز برفی وزیبای بهمن ماه

که هر دو چتر بر سر

از خیابانی که اطرافش پُر از کاج است

به آرامی گذر کردیم واز دلدادگی هامان سُخن گفتیم

بیادت هست ؟

آن دوران بس کوتاه ، ولی شیرین

هزاران حرف در سینه

هزاران خاطره در یاد

از آن ایّام ها دارم

ومن هرگزفراموشت نخواهم کرد

ای زیبا بت عیّار

فراموشم چرا کردی؟

رحیم سینایی جمعه 19/2/1360

گُناه دختران

2010-11-19T09:29:00.000+03:30

من دختری مُجردم ومُستقل ولی

چونکه نبود مرا حق انتخاب

اینک صدا کنند مرا

ترشیده دختری

یا باتسامحی زمُحبّت

هان ! پیر دختری

هرگز کسی نگفت گُناهم چه بوده است

من خواستم چنین ؟

آیا کسی ؟

راهی درون خلوت من باز کرده است.

حرفی بکوک ساز دلم ساز کرده است ؟

مَردی به مهر

عشق من ابراز کرده است؟

من را گُناه چیست ؟

که تُرشیده دخترم

جُرمم چه بوده است؟

کنون پیر دخترم

دانم همین وبس

باشد گُناهم این

هم زاد مادرم

چُونان پرنده در قفس تنگ باورم

تا دردلم فُروغ نگه بی اثر شود

در پیش مردها

مُلقّب به خواهرم

رحیم سینایی 22/5/1389

من صدایت کردم

2010-11-17T08:44:00.001+03:30

درشبی مهتابی

تو به روی چمنی سبز کنار چشمه

تکیه بر بید قشنگ مجنون

دیده بر گنبد دوار بلند

در پی اختر خود می‌گشتی

من صدایت کردم

وتو لبخند زدی

چشم تو جلوه‌ی زیبایی داشت

صورتت حس فریبایی داشت

بهرمن لذّت مهتاب دوچندان شده بود

تو مرا سوی خودت ‌خواندی و پس

به تو نزدیک شدم

تا گرفتی دستم

آتشی در تن من افکندی

دست درموی سیاهت کردم

که پریشان زنسیمی شده بود

خیره‌ی برق نگاهت گشتم

وسپس

لب گلگون ترا بوسیدم

تن مهتابی تو

عطر شب‌بوی بهاران میداد

من که مست از تو واحساس قشنگت بودم

با طپش های دلم باز صدایت کردم

وتو لبخند زدی

وبه پای دل من بند زدی

رحیم سینایی 23/12/1388

فصل سفر

2010-11-12T10:36:00.001+03:30

خوش آمدی وهوای بهـــــار آوردی ...... زداغ سینه دوصد لاله بارآوردی

پُر از ســــرود رسا و ترانه‌ی عشقی .......حدیث دلکش آغوش یار آوردی

مروکه فصل سفر ابتدای دل تنگیست ...... بمان که هدیه بمن اعتبارآوردی

گمان مبر که ترا من زیاد خواهم بـرد ....... ترا که در نظرم افتخــار آوردی

ترانـــــه را به هوای تو می‌کنم آواز ....... تو واژه بر لب من پُرشمار آوردی

بیا که با دل حساس می‌شوم دمسـاز....... حدیث زخمه وشهناز وتارآوردی

غزل زکِلکِ تَرَت موج می‌زند« سینا» ....... دوباره دخترشعری به بار آوردی

رحیم سینایی 28/6/1389

چرا چنین شد

2010-11-10T17:17:00.000+03:30

چرا چنین شـدو ما در ضلال گُم شده‌ایم ...... جدا زِ منطق ودر قیل وقال گُم شــده‌ایم

اســـیر دام تعصب شدیم قرنــی چند ...... بدین سـبب زِ ره اعتدال گُم شـــده‌ایم

چنان به باور و احساس خویش دلبستیم ...... که در کشاکش امری محال گُم شــده‌ایم

هـزار فرصت تغییـر داده‌ایم از دســـت ...... به کوی حسرت صدها مجال گُم شده‌ایم

کسی که تیره شب ما شــهاب باران کرد ...... به جهل کشتن ودر انفعال گُم شــده‌ایم

هزاره‌ای بگذشته است وباز می‌پرســـیم ...... جواب نامده در یک سؤال گُم شــده‌ایم

کجاست جرئت «سینا» که راز بگشـــاید ...... فریب خورده و در یک خیال گُم شده‌ایم

رحیم سینایی 5/5/1389

باد فتنه

2010-11-06T22:08:00.000+03:30

میا به باغ من اکنون که برگ وبارم نیست

پرنده‌ی قفس هستم دگر قرارم نیست

سترون است همه ابرهای این وادی

طراوت از نم آبی به جویبارم نیست

پرنده‌ها همه رفتند وزاغ می‌تازد

دراین خزان اثر از قمری وهزارم نیست

اسیر خدعه‌ی افراسیاب شد رستم

نشان زلشکر وگُردان شهسوارم نیست

فروغ شمع من از باد فتنه شد خاموش

امید پرتو نوری به شام تارم نیست

کنون به جرم گناه نکرده محکومم

امید رحمتی ازچرخ کج مدارم نیست

نماده همدلی وهرکه سر به لاک خوداست

مپرس حال رفیقان خبر زیارم نیست

فسُرد سینه‌ی «سینا» در این خراب آباد

هزینه شد همه‌ی عمر واعتبارم نیست

رحیم سینایی 15/8/1389

دُخت خراسانی

2010-11-03T23:08:00.000+03:30

زیبا عسـل دُخت خراسـانی .......... من در تو دیدم روح انسـانی

کردی طلوع از مشــرق خاکم ........ در تیره شبهایم تو مهمانــی

وقتی زخـود گفتـی واندوهت ......... بارید چشمانت به آســـانی

من در نگاهت جسـتجو کردم .......... زآن پیش که دراشک بنشانی

خواندم هـزاران راز ناگفتــه .......... فحوای این حرفم تو میدانـی

وقتی که با تو گفتــگو کردم .......... دیدم نه یک صفحه که دیوانی

روحت رها و فکرت آزاد است .......... تا کی درون سـایه می‌مانـی

ای دختر زیبا مشـو سوسـن .......... لب باز کُن تا دُر بیفشــانــی

«سینا» وطن فردا شـود زیبا ........... با دسـت وفکــر دُخت ایرانی

رحیم سینایی 7/5/1389

انتهای پاییزم

2010-10-28T16:41:00.001+03:30

آن نشسته در خاطـــر .........کــــی کند زما یادی

تـا به یـــــاد روی او ......... در دل آورم شـــادی

*****

خاطــرات شــیرینش ......... نقش صفحــه‌ی یادم

عصــــر روز زیبایـی ......... که دلـــم به او دادم

*****

آن غروب شـوق انگیـز......... مــرغکان به روی آب

شرم شرقیش می‌ریخت......... روی گونه اش سـرخاب

*****

تـا گـرفت دســـتانم ......... التهاب جانـم سـوخت

دسـتمان گره می‌خورد ......... قلبمان بهـم می‌دوخت

*****

تـا قـــــرار روز بعد ......... انتظــار مـی‌ماندیــم

روزهـای خـوبـی کـه......... درس عشق می‌خواندیم

*****

ای ســــفر ترا نفرین .........که جدایمان کـــردی

جانمـان بـه یک قالب ......... تو ســوایمان کــردی

*****

چـرخ بازی خود کـرد.........او جـدا شـد ازجانـــم

ایـن منم کـه با یادش.........تـا به مرگ می‌مانـــم

*****

طــی شــده بهار من ......... انتهـای پاییــــــزم

گـــرکند مــرا یادی.........اشک شوق می‌ریــــزم

رحیم سینایی 11/6/1389

رقص مستانه

2010-10-24T22:20:00.000+03:30

دیدگان بهر تماشاست اگر بگذارند

دیدن روی تو زیباست اگر بگذارند

صحبت ازعشق قشنگ است همه می‌دانند

حرف عاشق همه نجواست اگر بگذارند

بلبل از شوق بَریار غزل می‌خواند

شرح این قصه فریباست اگر بگذارند

نی وتاراست وبنان شعر رهی می‌خواند

بزم استاد خوش آواست اگر بگذارند

ساقیم دست بدست باده رنگین آرد

مستی از باده‌ی صهباست اگر بگذارند

سرو تو جلوه نمودست به باغ دل ما

وصف آن قامت رعناست اگر بگذارند

با دف مرشد ما پیرو جوان می‌رقصند

رقص مستانه چه شیواست اگر بگذارند

ترس «سینا»ست که این جمع پریشان گردد

شادی وهلهله برپاست اگر بگذارند

رحیم سینایی 16/7/1389

دلخسته

2010-10-09T20:37:00.001+03:30

دلخسـته‌ی روزگار خویشم ............ در غربتم ار دیار خویشــم

من در غم هم نفس نشستم ........... چشمی به ره نگار خویشـم

خورشید رُخان جفا نمودند ............ دلبسته‌ی شام تار خویشم

هرچندشکسته‌ای تو پیمان ........... پابند برآن قـرارخویشــم

از داغ هــزار آرش امــروز ........... درسـوگم وداغدارخویشـم

در دل نبـود ُامیـد تغییــر ............ زندانـی این حصار خویشم

«سـینا» تـو کجا وبال پرواز ............ مهجور من از تبار خویشم

رحیم سینایی 7/6/1388

سیرت انسانی

2010-10-04T19:05:00.000+03:30

دل داده‌ام به سیرت انسانی شما

آن خوی پاک وصورت روحانی شما

ای مهربان که شعر تو آوای زندگیست

درگوش جان نشسته غزل‌خوانی شما

در ذهن تو بلوغ تفکّر عیان نمود

دلشوره‌های قلب وسخندانی شما

سنگ عبث به ‌سینه دنیا زدم ولی

دردی دوا نشد زِ پریشانی شما

با برگ سبز تحفه‌ی درویش آمدم

یک امشبی به سفره‌ی مهمانی شما

دیگر دمی زیاد تو غافل نمی‌شوم

ره برده‌ام به خلوت پنهانی شما

«سینا» بگو که نام خدا بردلم نوشت

استاد عشق و عالم ربّانی شما

رحیم سینایی 11/7/1389

مرد خدا

2010-10-02T21:22:00.000+03:30

آن شب که مرا جانا از خویش جدا کردی

هرگز تو ندانستی برما چه جفا کردی

با شورو هزاران عشق عمری به تو پیوستم

این حاصل عمرم را یک لحظه فنا کردی

روزی که ترا دیدم از شوق نفهمیدم

چون آتش جان سوزت درسینه به پا کردی

ای کاش غرور تو رخصت دهدت یکدم

تا باز بیندیشی ظلمی که بما کردی

سخت است مرا باور بینم که عزیزدل

بردی زنظر ما را با خصم وفا کردی

چون نیک نظر کردم دیدم که جفا جویی

صدها گره افکندی کی یک گره وا کردی

دل‌شاد نخواهی شد از عاقبت کارت

زآن زهر که در کام این مرد خدا کردی

چون شکوه کند «سینا» هم‌راز نمی‌یابد

تا آنکه به او گوید برما تو چه‌ها کردی

رحیم سینایی 29/5/1389

هم مسلک

2010-09-27T22:38:00.000+03:30

ای غنچه لبان فصل بهار است بیایید

نرگس نگهش پُر زِخُمار است بیایید

هرگل که بدیدیم بُوَد مونس خاری

زیبا گل ما فاقد خار است بیایید

در باغ بود نغمه‌گری شیوه‌ی بلبل

بُستان چو پذیرای هزار است بیایید

چون عاشق موسیقی وآواز اصیلید

آواز بنان و نی وتار است بیایید

خسروبه صفاهان شده ازغمزه‌ی شِکّر

شیرینش از این کرده شکاراست بیایید

ما مست نگردیم زِ هَر باده وجامی

این باده زِ جام لب یار است بیایید

گویند پریشانی «سینا» زچه باشد

هم مسلک گیسوی نگار است بیایید

رحیم سینایی 5/7/1389

نماز عشق

2010-09-24T17:16:00.002+03:30

ما در نماز عشق به سوی تو بوده‌ایم

از کعبه دل بُریده به کوی تو بوده‌ایم

قصد دلم هزار پریوش نموده‌اند

غافل که ما اسیر به موی تو بوده‌ایم

پروانه گونه گرکه در آتش بسوختیم

نَبوَد گلایه عاشق خوی تو بوده‌ایم

شمشاد باغ جلوه‌گری کم نما که ما

سرمستِ آن طراوت و بوی تو بوده‌ایم

با سُوریان باغ بگفت عندلیب عشق

آزاده سروِ بر لبِ جوی تو بوده‌ایم

درخون نشست سینه‌ی لاله ازاین خبر

وقتی شنید درتب روی تو بوده‌ایم

«سینا» بریخت باده وگفتا که نوش کن

او بی‌خبر که مستِ سبوی تو بوده‌ایم

رحیم سینایی دوشنبه 29/6/1389

درس زندگي

2010-09-12T15:04:00.000+04:30

مانده در ياد درس استادم

كه بمن درس زندگي مي‌داد

بود درياي زرف وموّاجي

كزدلش دُرّ پُربها مي‌زاد

يك بيك مي‌شِمُرد اوصافي

بهر آنها نماد مي‌آورد

تا به خاطر سپارم آن درسش

روبه تمثيل شاد مي‌آورد

كوه در درسش استقامت بود

باد يعني رها زِهَر بندي

سرو يعني فقيرِ آزاده

غير نازش كجاست؟پابندي

تاك يعني اگر چه پُر باري

درتَمَوّل خُضوع بايد داشت

بيد يعني كه خستگي ها را

بايد از جان خستگان برداشت

اوبمن گفت سوسن زيبا

ده زبان دارد و ولي خاموش

مثل نيلوفران آبي رنگ

گاه بايد شوي سراپا گوش

بمن آموخت قطره مي‌ماند

گر به دريا سفر كند با رُود

از تعلّق اگر رها گردي

عطرآگين كني فضا چون عود

دادتعليم مثل باران باش

تا بشويي غُبار هر رُخسار

مثل پروانه درس عشق آموز

كينه بردل مگير از دلدار

ياد آن سالها كه توي كلاس

درسها درس زندگي بودند

رسم وآيين مردمان زيبا

همه آرام وشاد آسودند

آه استاد درس زندگيت

تادم مرگ باخودم دارم

آرزو هست در دل ‹سينا›

پاي خود جاي پات بگذارم

رحيم سينايي 21/6/1389

دل دیوانه

2010-09-12T00:12:00.000+04:30

درسینه بجز یک دل دیوانه نداریم

جز خون جگرباده به پیمانه نداریم

شمعیم که آتش همه‌ی هستی ماسوخت

جز اشک به دلسوزی پروانه نداریم

زآن درس کز آیین تو تعلیم گرفتیم

دریاد بجز قصّه وافسانه نداریم

ما در طلب یار به هر کوی دویدیم

آوره مرامیم و دگر خانه نداریم

دیوانه دلانیم که در مرتبه‌ی عشق

میلی به خردمندی فرزانه نداریم

در کسوت صیّاد نبودیم همه عمر

برخوان فقیرانه‌ی خود دانه نداریم

«سینا» زدل سوخته‌ی ما خبرش بود

دردیم وشفا دست طبیبانه نداریم

رحیم سینایی 20/6/1389

پیام غمگساری

2010-09-06T17:48:00.000+04:30

شبی با یاد شیرینش دل خود شاد می‌کردم

گهی یادی هم از سوزِ دل فرهاد می‌کردم

زسیل بی مرامی‌ها چو دل ویرانه می‌گردید

به سنگ مهربانی ها منش آباد می‌کردم

زغم می شد دلم سنگین نمی دیدم رفیقی را

پیام غمگساری را به گوش باد می‌کردم

چو از خویشان نمی‌دیدم مرام راد مردی را

تقاضای مُرُوّت بین که از صیاد می‌کردم

شنیدم گریه درمان است برای درد بی درمان

به اشک دیده «سینا» را زغم آزاد می‌کردم

رحیم سینایی 14/6/1389

فرداروز

2010-09-02T20:04:00.001+04:30

لبانم آشنا با بوسه
قلبم آشنا با مهر
مرا انسی ست با آینه وشبنم
سحر وقتی سپیده
چادر شب را به نور خویش می‌شوید
دلم امید آن دارد
که فردا روز
رنگی تازه خواهد داشت
که درآن
هیچ انسان جان انسانی نمی‌گیرد
به داری کس نمی‌میرد
گدایی آبرو در کف نمی‌گیرد
وعطاری گلابش را
به نرخ کشتن گل براجاق خود نمی‌گیرد
به مستان حد روا دیگر نمی‌دارند
ودهقانان بجز زیتون نمی‌کارند
وباران سخت می بارد
که تا زنگار دلها وغبار ازباغ بردارد
دلم امید آن دارد
که فردا روز رنگی تازه خواهد داشت
رحیم سینایی 30/5/1389 یک بامداد

موج بوسه

2010-08-30T08:20:00.000+04:30

با چشم های تو احوال من خوش است

زیرا

تو با نگاه خویش دلت را سروده‌ای

نسرین باغ

صورتی از سیرت توشد

معنای مهر در تو طلوعی دگر نمود

باغ وفا درون دل تو شکوفه کرد

زیبا ترین مراد دل خسته‌ی منی

از چشمه‌ی محبت تو نوش می‌کنم

هر شب ترا تصور آغوش می‌کنم

بوی تنت

گرمای دامنت

لب‌های تو که در هوس بوسه آتش است

من را برد به عالم رویای دلنشین

تو التهاب دلکش آغوش می‌شوی

با موج بوسه های لبم نوش می‌شوی

رحیم سینایی 8/6/1389

جدال

2010-08-28T17:15:00.001+04:30

نگهم پُر ملال می فهمی ؟

درسکوتم سوال می فهمی ؟

از جفایی که کرده ای بامن

شده ام چون هلال می فهمی؟

دشت ها در پی تو پیمودم

ای گریزان غزال می فهمی ؟

هیچ بامن نبوده ای یکرنگ

گرچه بودم زُلال می فهمی؟

در دل من دگر امید نماند

درد این انفعال می فهمی ؟

من به پاکی چو شبنم صبحم

معنی این خصال می فهمی ؟

ای که ایمان تو ریاکاریست

تو اذان بلال می فهمی ؟

دل سینا وعقل کشمکشند

معنی این جدال می فهمی ؟

رحیم سینایی 19/10/1387

دشت ارژن

2010-08-25T16:02:00.001+04:30

سربه دامان کوهسار بلند

خفته دشت وسیع وزیبایی

یاد دارم که روزگاری داشت

آبشـار خوش و فریبایی

***

جنگلی بود کوهسارانش

بود بسیار برف وبارانش

صاحب چشمه بود دشت ارژن

آب بسیار بود درجانش

***

در بهاران رُخش پُر از لاله

بود نخجیرگاه سـامانش

نیمی ازسال تیره‌ای از ایل

جای خوش کرده بُد به دامانش

***

درهوایش دَم مسـیحایی

داشت دریاچه‌ای به زیبایی

مأمن لک لک وحواصیلان

با چه تصویرهای رویایی

***

بود تفریحگاه سـالانه

هم بهارانه هم زمستانه

عطرو طعم کباب مشهورش

لذتی داشت فوق جانانه

***

سـالهـا می‌گذشت با تندی

روح تغییر می‌دمید به دشت

دشت مقهور دست انسـانها

لاجرم از صفای خویش گذشت

***

دشت ارژن اگر چه شد آباد

لیکن آن روح شادمانش نیست

چشمه ساران وروح آرامش

این یکی خشک و آن نشانش نیست

***

اینک هرگاه بگذرم زین دشت

یاد آرام صفای دیروزش

اشکم آرام می دود در چشم

با طراوت نبینم امروزش

***

کاش «سینا »زمان عقب می‌رفت

تا ببینم که ارژنم زیباست

آبشـارش زکـوه می‌ریزد

لب جویش شراب در میناست

رحیم سینایی 1/6/1389

نشان دوست

2010-08-22T14:53:00.001+04:30

باور نمی‌کنم که زیاد تو رفته ام
با این خیال تیره شبم روز می‌کنم
ای دختر بهار بیفشان شکوفه را
باران گریه را زِ سر سوز می‌کنم

وقتی بیاد آورم آن لحظه های شاد

آن عصر خاطره که صدا می‌زدی مرا

من آمدم کنار تو وگفتمت بمان

پیوسته در کنار من ای دلنشین رها

زآن پس میان من وتو شد الفتی پدید

هر روز روزخاطره بود وسُرود بود

شاهد به عشق من وتو امید زندگی

قایق فروش ساحل زیبای رود بود

بس عصرها که من وتو در قایقی قشنگ

پارو زدیم در دل کارون دلفریب

وقتی که باد گیسویت آشفته می‌نمود

از موی تو قرار برده واز قلب من شکیب

درد ودریغ دور فلک چشم ما نداشت

رفتی تو از کنارم و تنها مرا گذاشت

یادم نمی رود دم آخر که دیدمت

هرچند اشک رخصت دیدن نمی‌گذاشت

امروز سالهاست که من دور مانده‌ام

اما هنوز خانه‌ی دل جایگاه توست

باور نمی کنم که زیاد تو رفته ام

باور نمی کنی که منم عاشق نُخست

دیگر مرور خاطره تابم ربوده است

اما چه سود عمر گرانم رهین اوست

از دور روزگار مگر حاصلم چه بود

زیباترین لحظه که دارد نشان دوست

رحیم سینایی 20/5/1389

ازشکوفه زیباتر

2010-08-21T15:49:00.000+04:30

ازشـکوفه زیبـاتر ***در زدم دری وا کن

درقفس دلم پژمرد ***روی خود هویدا کن

بلبـل حزینـم مـن ****می‌زنم خزان دادی

ای بهار شادی بخش ***رخ نما بده شادی

روزهـای من زرد و ***چون غروب حزن انگیز

باربُد سُـرودی کن ***دل گرفـته از پـرویز

درغیاب شـیرینش ***ازشکر* نشانی نیست

خسرو می و معشوق ***با کس همزبانی نیست

حیرتم چه پیش آمد ***شوکت قرونم رفت

جهل یا تعصّب بـود ***طالع شُــگونم رفت

مانده‌ام در این وادی ***سینه‌ام پُر از دردی

آنچه می‌کند پیـرم ***بی صفایی وسـردی

مـی‌زند خِــرَد فـریاد ***لب خموش کن« سینا»

حضرت شراب آنجاست***رو بنوشـش از مینــا

عقل را بکن تعطیـل ***تا دمـی بیاســایی

صحن باغ خشـکیده ***نیست جای شیدایی

رحیم سینایی 16/4/1389

*شکر رقیب شیرین و معشوق دیگر خسروپرویز

کو (ترانه)

2010-08-20T13:13:00.001+04:30

کو ، کو ،کو

کو هوای تازه

تا دلم به شادی

خوش بخواند آآآ وااازی

کو

کوفروغ شمعی

تا میان جمعی

عاشقانه سوزم

در کنار پر وااااانه

کو

کوگلی به شاخی

تاهزار مستی

سر دهد ترااااا نه

کو

کو در آسمانم

توده‌ای زابری

تا دمی ببارد

بر کویر خُشکِ من

کو

کو رفیق یک رنگ

تا به او بگویم

قصه از دلِ تنگم

کو

کو ، کو، کو

رحیم سینایی 1379

رقابت

2010-08-17T18:33:00.001+04:30

من وآیینه وگل حس رقابت داریم

او دلش صاف نمود

آن دگر چهره‌ی خود زیبا کرد

ومن از مهر سخن می‌گویم

می شود داشت دلی صاف

ولی دور از مِهر

می شود زیبا بود

ودلی سنگین داشت

لیک

می‌شناسی تو کسی ؟

که بیفشاند مهر

با دلی پُر کینه

دیده‌ای هر گز تو؟

سیرتی زشت مُحبّت ورزد

تو بگو

زین رقابت که میان من وآیینه وگل برپا شد

برتری آن که هست ؟

رحیم سینایی 10/10/1388

دختر آگاه ایرانی

2010-08-14T18:50:00.000+04:30

تو با آن دامن پُر چین

چنان پروانه‌ای رنگین

که می‌رقصد بروی شاخه‌ی گلها

و با آن دامن با پولک‌ لرزان

چه زیبا می‌خرامی برچمن زاران

تو رقصانی خرامانی

وبا احساس می‌خوانی

کلامی پُرشکوه

با گویش اقوام ایرانی

تو با آن پوشش زیبا

و با آن گویش شیوا

تو مفهوم قشنگ ارزش فرهنگ می‌‌دانی

تو می‌مانی

چراکه ارزش میراث را این سان نگهبانی

تو زیبا دختر آگاه ایرانی

رحیم سینایی 29/4/1389

عشق خدا

2010-08-13T19:29:00.000+04:30

شبها دلم برای خدا تنگ می‌شود

دست نیایشم بلند

وپس سجده‌ی سکوت

شب ها دلم زوسعت غم تنگ می‌شود

دیشب نگاه پنجره‌ی قلب خسته ام

در انتظار روزنه‌ی یک طلوع ماند

چشمم به راه مشرقی از روشنای عشق

بیتاب گشته وشعر سکوت خواند

در منتهای غربت یلدای بیفروغ

دروسعت کویر که غیر از سراب نیست

وقتی که با تمام وجودم

عطشان قطره های زلالم

بار دگر نگاه خدا برق می زند

تا با فروغ خویش

باران نور بر شب اندوه من زند

با دستهای روشن خور شید مهربان

رحیم سینایی 22/5/1389

طور سینا

2010-08-12T17:26:00.000+04:30

گل شب‌بوی شبهایم ،شبت خوش باد من رفتم

شقایق داغ صحرایم، شبت خوش باد من رفتم

درآن جمعی که تو باشی، ندوزم چشم بر ماهی

پری رخسار زیبایم ،شبت خوش باد من رفتم

به ساقی گو که می آرد، حضور باده خوش یمن است

به مستی عرش پیمایم، شبت خوش باد من رفتم

خدای مهربانم را ، شبی با دل صدا کردم

به نای نی زد آوایم ، شبت خوش باد من رفتم

از آن شب همنشین من، می رنگین وساز نی

نه بیم از کس نه پروایم، شبت خوش باد من رفتم

عجب دارم که شیخ ما ،بفهمد حال مستی را

به چشمش نیک کی آیم، شبت خوش باد من رفتم

چو با دل می کنم نجوا ،غزل با عشق می گویم

فروغ از طور «سینا»یم شبت خوش باد من رفتم

رحیم سینایی 21/5/1389

مُوَحّد

2010-08-09T12:10:00.000+04:30

دیر یست که ما باده بخوردیم ونشستیم

بیهوده نه مستیم

ما عاشق دیدار رخش بوده وهستیم

جز او نپرستیم

پابسته ودر بند همان سلسله هستیم

کی؟ گفت که رَستیم

ما بر سر آن قول وقراریم که بستیم

پیمان نشکستیم

ثابت قدم اندر ره ایمان خود استیم

زُنّار نبستیم

سرمست زیک جرعهء صهبای الستیم

زین روست که مستیم

« سینای» بگو فاش که یکتای پرستیم

بُتها بشکستیم

رحیم سینایی 1372

واگویه

2010-08-07T07:33:00.000+04:30

واگویه می کند دل من حس وحال را

از خود زدوده است غبار مَلال را

چشمش گشوده بر رُخ زیبای زندگی

دیریست صبح کرده شب انفعال را

وقت نماز شکل دگر می‌کند وضو

دیگر نپوید آن ره ورسم ضلال را

افطار روزه با می چون ارغوان کند

بهتر از این مطاع نجُسته حلال را

پندی زپیر میکده در گوش کرده است

از دور روزگار گزید اعتدال را

درخلوتی که روح خدا بود وجسم او

در زیر لب به زمزمه کرد این سؤال را

«سینا» خدای که دریای رحمت است

آیا شود؟ که حکم نماید قتال را

رحیم سینایی 4/5/1389

فمنیست(feminist)

2010-08-04T11:25:00.002+04:30

حرفهای تو دُرست

در بیان تو حقیقت جاریست

وچه تصویر کریهی دارد

زن در اندیشه‌ی پژمرده ما

زن مگر کیست ؟

نه او مادر و یا خواهرم است

زن مگر کیست ؟

نه او همسر و یا دخترم است

مادرم زاد مرا

خواهرم مونس من بود در آغاز حیات

همسرم روح وروانم شده است

دخترم میوه‌ی عشق من و اوست

برتری من زکجا ؟یافته ام

چه کسی؟ گفت که زن مرتبه‌اش پایین است

چه کسی ؟مرتبه مرد فراتر بنهاد

وبر او رجحان داد

من نمی دانم

مادرو خواهر من

همسرو دختر من

چه کم از من دارند ؟

وای برما وبدین کبرو غرور

وای برما وبدین فکر پلید

کورباد آن چشمی

که زن و مرد برابر نتواند دیدن

رحیم سینایی 15/8/1388

به جغد شب بگو خاموش

2010-07-27T17:52:00.001+04:30

شبم از چهره‌ی مهتاب گونت روشن است امشب

دما دم مست می‌گردم که چشمت برمن است امشب

اگر زاهد حرامم کرد خون دختر رز را

زجام کفر می‌نوشم که ایمان رهزن است امشب

نکسیا کوک کن سازت که پرویز ازسفر آمد

که بوس از روی شیرنش زمان چیدن است امشب

چنان چون مار می‌پیچد به رقص خلسه گون ساقی

نگه حیران ، زبان خاموش گویی سوسن است امشب

دلم در خواهشی بی تاب و رویم سرخ از شرمی

لبم را بوسه زد گفتا : شب بوسیدن است امشب

مقدّس ها عتاب آلود از مجلس برون رفتند

که اینجا کفر می‌بارد نه جای ماندن است امشب

صدای تار شهناز است و«سینا» شعر می خواند

به جغد شب بگو خاموش چه جای شیون است امشب

رحیم سینایی 5/5/1389

هوای کوچه

2010-07-26T18:00:00.001+04:30

گفتم:مرا به پنجره ها هم نشان مده
گفتی: چرا ؟
گفتم :هوای کوچه برایم مُضر شده
گفتی :بهار آمده با عطر و بوی خویش
حرفی چنین مزن
ازکی ؟ هوای فصل بهاران مُضر شده
باورنمی‌کنی
اینک نسیم
بوی خوش نو بهار را
در تگنای کوچه وپس کوچه می برد
بنگر که باغ خشک
شولای سبز
برتن عریان نموده است
گفتم :چه ساده ای
چونان گذشته باز
درقید صورتی
یکدم بخود بیا
گفتم هوای کوچه برایم مُضر شده
معنای حرف من
فصل بهارو گردش این روزگار نیست
من چشم راه روح بهارانم ای رفیق
باید بهار در دل هر واژه رو کند
باید که مهر
درشب تیره طلوع کند
باید زبان
درانتخاب واژه نجوید صلاح خویش
باید که فکر
در بیکران عرصه دواند سمند خویش
در این هوا نفسی آرزو کنم
واگو چنین هوا به کجا؟ جستجو کنم
اینک مرا به پنجره ها هم نشان مده
زیرا هوای کوچه برایم مُضر شده
رحیم سینایی 20/4/1389

دختر شعر دختر شادی

2010-07-20T22:01:00.001+04:30

درکلام تو بود احساسی

که دل نازک مرا بفشرد

واژه واژه به روی لب بنشست

ومرا تا دیار رویا بُرد

دل خود را زدم به دریایی

روحم اّبستن است باران را

حزنی آرام قلب من افسرد

دارم اندوه سو گواران را

می‌دهم هدیه دختر اشکم

بررُخ خاک وروی گلزاران

آه ای چشم های ابری من

این کویر است تشنه‌ی باران

درکلام تو بود احساسی

دختر شعر دختر شادی

آرزو دارم ای همای قشنگ

تو بخوانی سرود آزادی

کاش یک روز در دیار کهن

درمیخانه را تو بگشایی

جاممان پُر کنی زباده‌ی ناب

تو دهی حکم باده پیمایی

دانم آن روز روز نوروزیست

گفتمان شعر ناب پیروزیست

باخرد گام می‌زنیم آن روز

مهربانی وعشق مان روزیست

رحیم سینایی 26/4/1389

من صدایت کردم

2010-07-19T21:20:00.001+04:30

من صدایت کردم

درشبی مهتابی

تو به روی چمنی سبز کنار چشمه

تکیه بر بید قشنگ مجنون

دیده بر گنبد دوار بلند

در پی اختر خود می‌گشتی

من صدایت کردم

وتو لبخند زدی

چشم تو جلوه زیبایی داشت

بهرمن لذّت مهتاب دوچندان شده بود

تو مرا سوی خودت می‌خواندی

به تو نزدیک شدم

تا گرفتی دستم

آتشی در تن من افکندی

دست درموی سیاهت کردم

که پریشان زنسیمی شده بود

خیره‌ی برق نگاهت گشتم

وسپس لب گلگون ترا بوسیدم

تن مهتابی تو

عطر شب‌بوی بهاران میداد

من که مست از تو احساس قشنگت بودم

با طپش های دلم باز صدایت کردم

وتو لبخند زدی

رحیم سینایی 23/12/1388

همسرم

2010-07-17T18:35:00.001+04:30

همسری دارم من

مثل یک چشمه زُلال

مثل یک رود روان

مهربان مثل نسیم

وچنان شبنم پاک

متواضع چون تاک

مثل گنجشک پر از شورسُخن

دوست دارد که بگوید با من

او زمادر آموخت

خوب کرداری را

نیک رفتاری را

همّت ویاری را

گاه ابر خشمی

می‌نشیند به رخ مهسایش

تا زداید ز رُخ آن تیره غبار

می‌رود کنجی دنج

گریه وهق هق واشک

قطره های اشکش

مثل یک دشنه‌ی تیز

می‌نشیند به دلم

دست او می‌گیرم

می‌زدایم اشکش

و به او می‌گویم

با خزان همنفسی کار تو نیست

مثل یک غنچه پر از شور شکفتن می‌باش

تا بهاران بینی

سبزه زاران بینی

چهره اش می‌شکفد

باز می‌گرید او

گریه ای از سر شوق

که فرو می‌چکد از ابر بهار

وه، که اینبار نشسته به دلم

لذت گریه‌ی‌ شوق

ازِسیه چشم نگار

رحیم سینایی 4/6/1387

آهوی من

2010-07-16T17:00:00.000+04:30

آهوی من افتاده به دامی که مَپُرسید

بنشسته به لب سوز کلامی که مَپُرسید

بانوی عزیزاست پریچهره زلیخا

دل ازکف اوبرده غلامی که مَپُرسید

درباغ بیاورد خزان روح مکافات

پژمرد گل باغ به شامی که مَپُرسید

بلبل زجفایی که براو رسم خزان کرد

برتُربت گل داد پیامی که مَپُرسید

آن شمع به سوزجگروچشم شَرَربار

میداد برآن کُشته سلامی که مَپُرسید

ایمان من آن روزچنان بید بلرزید

درراه خِرَد زد دوسه گامی که مَپُرسید

ساقی زِ ره لطف به «سینا» کَرَمی کرد

زآن کُهنه سَبو داد دوجامی که مَپُرسید

رحیم سینایی 23/9/1387

تحریم شدیم

2010-07-14T18:39:00.003+04:30

محرم خانه نگردیده وتحریم شدیم

جمع بودیم ودر دست تو تقسیم شدیم

آنچنان جوروجفا درحق مان فرمودی

به گناهی که نکردیم پُر از بیم شدیم

روح اندیشه‌ی تو در سر ما راه نداشت

امرکردی و به اجبار تو تعلیم شدیم

جرم این است که جور دگری می بینیم

عرصه شد گرچه بسی تنگ نه تسلیم شدیم

مرغ اندیشه‌ی ما از قفس تنگ برست

اینچنین بود که شایسته‌ی تکریم شدیم

ما به آزادی اندیشه‌ی خود می‌بالیم

دست در دست هم وجلوه‌ی تحکیم شدیم

سالها هست که «سینا»زتعصّب عاریست

از جنین* دورشده صاحب تصمیم شدیم

رحیم سینایی 5/4/89

* سختگیری وتعصب خامی است / تا جنینی کار خون آشامی است (مولوی)

پیر راست قامت

2010-07-10T00:32:00.000+04:30

رنجور کنج زندان در جسم جان ندارد

خاموش مانده آنجا یک همزبان ندارد

بار گران به دوشش ازجور روزگاران

این باشکوه البرز این حد توان ندارد

درخلوتش فسرد و روح طراوتش مُرد

این پیر راست قامت شور جوان ندارد

خشکیده چون صلیبی برگورهای متروک

دردا که برگ زردی سهم از خزان ندارد

گویا خدا هم او را ازیاد خویش بُرده

مأیوس گشته دستی برآسمان ندارد

آگاه گشته دیگر کوچیده از ضلالت

حاصل اگر چنین شد آه وفغان ندارد

ابر امید واری گردید اگر سِتَروَن

زارع زِ مزرع خود امید نان ندارد

گرناخدا ندانست گُم کرد راه مقصود

کشتی نشسته دیگر امن وامان ندارد

« سینا »خموش بنشین چون نای شکوه تاکی

راحت کسی که اینجا رسم ونشان ندارد

رحیم سینایی 4/4/1389

تو خیال انگیزی

2010-06-26T07:38:00.002+04:30

تو خیال انگیزی

وه چه زیبا ودل انگیزی

مثل مهتاب کوير

مثل يک موج ملايم

به رخ آبي آب

لطف شبنم

به لب سوري سرخ

حس بي وزني ابر

توی این گنبد زيباي بلند

حس سر سبزي سرو

در دل برف سفيد

گرمی سایش دست

در زمستانی سرد

جلوه خوشه‌ی پروین

به سیه گیسوی شب

همه جا حس حضورت جاریست

تو خدای دل من گردیدی

در رگم روح تو جاری شده است
رحیم سینایی آذر 1387

هنوزم همان گُلی تو

2010-06-24T17:51:00.000+04:30

وقتی دیشب، زُل زدم من

توی چشم مهربونت

دوباره پُر شد ستاره

تو سیاه آسمونت

زنده شد باز یاد اون شب

که زلبهات لب گرفتم

شده بودم عین آتیش

تو گویی که تب گرفتم

تن نرم ونازک تو

توی بازوهام می‌لرزید

تو بودی مثل کبوتر

که زشاهینی می‌ترسید

تو چشات ستاره بارید

کَمَکی ترسیده بودی

تو گل بنفشه بودی

با نسیم لرزیده بودی

من مست از مَی لبهات

رو چمن دراز کشیدم

تو خودت شاهدی تا صبح

به ناز تو ناز کشیدم

حالا دیری از اون دوران

سپری شده عزیزم

هنوزم همان گُلی تو

که به پایت جون می‌ریزم

رحیم سینایی 12/4/1387

غزال رسته

2010-06-11T00:05:00.000+04:30

زبانه می کشد آه زقلب خسته‌ی من

در آتشی نشسته دل شکسته‌ی من

غمی که مانده در دل دگر دوا ندارد

طبیب دل سفرکردزبخت بسته‌ی من

چه مرهمی تواند شفا دهد عزیزان

به قلب ریش ریش و زهم گسسته‌ی من

بریزد اشک خونین زجور روزگاران

دوچشم بیفروغ به خون نشسته‌ی من

چه میدهی تو پندم که صبر پیشه سازم

از آسمان من رفت مه خجسته‌ی من

دگر امید«سینا» به دیدنش ندارد

چه تیز پا گریزد غزال رسته‌ی من

رحیم سینایی 11 /10/1387 10:45 شب

بلبل حزین

2010-06-08T18:28:00.006+04:30

با تو احساس دیگری دارم
تشنه کامی که آب نوشیده
یا درختی که با نسیم صبا

سبز رخت شباب پوشیده

تو چنان شور زندگی هستی

به من امید ناب می بخشی

همچنان مُشک تازه خوشبویی

به رگ گل گلاب می بخشی

کی توانم کنم فراموشت

دررگ وروح جان من هستی

تو چنان نقش خوب شیرینی

که به دیوار یاد بنشستی

دل کند آرزو خیال ترا

ای که دور از نگاه من ماندی

کاش این بلبل حزینت را

گل زیبا به خویش می‌خواندی

رحیم سینایی 12/11/1387

همنفس ماهتاب

2010-06-06T00:19:00.001+04:30

منم که همنفس ماهتاب وآب شدم

زسُکر چشم سیاه تو من خراب شدم

چنان زِهَرم تنت سوختم که چونان گل

زتن رهیدم ودر قامت گلاب شدم

گمان مبر که من این راه ساده پیمودم

هزارکوره مرا سوخت تا که ناب شدم

بهار دلکشم ازباغ رخت خود بربست

ببین که مونس پاییز پُر عذاب شدم

منی که روح طراوت به آب میدادم

کویر گشتم وهمخانه‌ی سراب شدم

گذشت عمر وجوانی به بحر جورو جفا

دُری به سینه نپروردم وحباب شد م

نصیب شبنم «سینا» ست کام تیره‌ی خاک

زعرش آمدم ودر دل تُراب شدم

رحیم سینایی 7/10/1388

غمگینانه

2010-06-02T18:07:00.000+04:30

میا دگر به خانه‌ی من

که شد غمین ترانه‌ی من

صدا که می رَسَدت بگوش

زگریه ی شبانه‌ی من

ببین که باد خزان غم

فکنده آشیانه‌ی من

کلاغ بخت سیه نِگر

بخورده آب ودانه‌ی من

دل کویریم از عطش

مکیده آبِ جوانه‌ی من

نهاده بار گران فلک

زجور خود به شانه‌ی من

به هر طرف که تو رو کنی

نهان اثر و نشانه‌ی من

سرودن غزل دلم

شده حیات وبهانه‌ی من

زچشم گَر برود« رحیم »

بما ند این فسانه‌ی من

رحیم سینایی 11/5/1387

رویای شیرین

2010-05-31T17:26:00.001+04:30

ترا می‌جویم ای زیبا ودانم

نمی نوشم زلب هایت شرابی

تودوری ازمن ای دریای روشن

دلم را کرده ام خوش با سرابی

کویری پیش رو کرده دهان باز

توانی نیست تا ازآن گریزم

اسیرم کرده در دامی نفس‌گیر

کجا یارا بود با آن ستیزم

شدم دلخوش که از یک روزن باز

فروغی از رخ ماهم ببینم

برای دیدنش درنوبتی بعد

درازا مدتی آنجا نشینم

نمی بوسم لبش را لیک از دور

مجازی بوسه پرتابد به سویم

اگر محروم آغوش بهارم

فرستد با صبا عطرش به کویم

درخت خشک قبلم می‌کند گل

شکوفد غنچه های آرزویش

اگر دیدار او در طالعم نیست

همی دلخوش کنم خود را به بویش

تو ای احساس زیبای دل من

امید زندگی ریزی به جانم

عزیزت دارم ای رویای شیرین

تو را در باغ خاطر می‌نشانم

اگر روزی سعادت یار گردد

حضوری چشم در چشمت بدوزم

یقین دانم چوپروانه من از شوق

زِ هرم آتش عشقت بسوزم

رحیم سینایی 2/8/1387

نشانِ غم

2010-05-28T23:19:00.005+04:30

رفتم دیار دُور

خواندم سروده‌ام

شخصی سؤال کرد:

غمگین سروده‌ای

هم خانه‌ی غمی ؟

غم را نشان کجاست؟

اشکم نشست به چشم

گفتم: دیارما

این هم نشانیش:

بَحرِخزر به سَر

برسینه بیستون

درتن کویر لوت

برپا خلیج فارس

در قامت سکوت
رحیم سینایی 7/3/1389

آيينه‌ی دل

2010-05-24T19:43:00.000+04:30

دلي چو آينه دارم وليك خاموشم

در اين هُجوم تصاوير ها فراموشم

شهيد باد خزانم به باغ بي برگي

بِسان شمع به آتش سحر هَما غوشم

چو باغبان همه گل پَروَرانده ام در باغ

هزار زخم زخار گُلان بود نوشم

كبوتران اُميدم اسير صيّادند

چولاله خون دل از جور دَهر مي‌نوشم

غمين مباش كه فصل بهار در راه است

بنفشه گونه من اكنون سياه مي‌پوشم

سُكوت حال مرا اي رفيق خُرده مگير

خُمَم كه ساكتم ودر درون پُر از جوشم

بيا كه جام غزل واژه واژه شعر من است

خوشم كه باده‌ی ناب از كلام مي‌نوشم

عجب مدار ز«سينا» سُكوت حُزن انگيز

اَنيس سوسن باغم كُنون كه خاموشم

رحیم سینایی بهار 1380

احباب

2010-05-06T14:02:00.002+04:30

کی از نگاه خویش تو سیرابمان کنی

شبنم صفت به شاخ گُلت آبمان کنی

مانند ماه جلوه کنی درکویرما

مو را به چهره ریخته بی‌تابمان کنی

آن ابر موی از رخ ماهت زنی کنار

بار دگر توغرق به مهتابمان کنی

ترسم که نوش بوسه نگردد نصیب ما

آن نوش دیرداده وسهرابمان کنی

دست نوازشی به سر و رویمان کشی

با قصّه های دلکش خود خوابمان کنی

ما بی خبر زعشق چو مس سرخ رو شدیم

تو سوز عشق داده زر نابمان کنی

ابر بهار بی خبر از این چمن مباش

باران مهر بخش که شادابمان کنی

ای نازنین به دلشده « سینا» نظر نما

تا که درون حلقه‌ی احبابمان کنی

رحیم سینایی 15/1/1389

اشک شب

2010-05-04T17:53:00.000+04:30

کودکانه هوس دشت دویدن دارم

بر سر بوته‌ی گل شوق پریدن دارم

دوست دارم بدوم بر سر یک تپه‌ی سبز

وبه فرش چمنی میل لمیدن دارم

شاخه‌ی‌ خشک کنم سبز به انفاس بهار

چون صبا معرفت سبز وزیدن دارم

سر به سینه بزنم تا که بگویم هستم

دل پُر مهرم وآهنگ طپیدن (تپیدن) دارم

بحر آزادی من دامن خود را بگشا

رود پویاییم امید رسیدن دارم

گرچه صیاد پروبال مرا بسته ولی

چشم بر آمدن صبح رهیدن دارم

اشک شب هستم وبر روی گلت می‌ریزم ‌

هدف بوسه ز اندام تو چیدن دارم

ماه من کی تو کنی جلوه به شام «سینا»

هوس چهره‌ی زیبای تو دیدن دارم

رحیم سینایی 22/1/1389

نگاه آینه

2010-05-02T17:40:00.000+04:30

نگاهی چو آیینه دارم تو داری ؟

دلی پاک وبی کینه دارم توداری ؟

گره می‌گشایم صبا گونه در باغ

من این رسم دیرینه دارم تو داری ؟

بدان آتش طور نَبوَد نیازم

که آنرا دراین سینه دارم تو داری ؟

من آن تیر سبز به قلب خزانم

رسا سرو سبزینه دارم تو داری ؟

مرا وحشتی نیست از ظلمت شب

که مهتاب سیمینه دارم تو داری ؟

مرا پاکبازی همین یک صفت بس

گرو خرقه پشمینه دارم تو داری ؟

من این نان به رنج وتعب درکف آرم

به دستان خود پینه دارم تو داری؟

به « سینا» بگو دیگر از ما نرنجد

صراحت چو آیینه دارم تو داری ؟

رحیم سینایی 1/1/1389

نگاه دلکش

2010-04-29T17:49:00.003+04:30

من از نگاه دلکشت چگونه دل جدا کنم
چگونه قلب عاشقم به غیره آشنا کنم
نمی روی زخاطرم امید سالهای من
بگو چه سان ضمیر خود زیاد تو رها کنم
منم چوکوه بیستون بسینه نقش خاطرت
به سیل دیده کی توان که نقش تو سوا کنم
نهان زچشمهای تو دلم درآب وآتش است
نشسته کنج عزلت وفقط ترا دعا کنم
کنون که کوه دردها کشم به تن چو مردها
تسلّی یم شده همین خداخدا خدا کنم
چو بینمت کنارخود فروغ دیدگان من
تمام درد و رنج رابه بوسه‌ای دوا کنم
«رحیم» ناامید تو نشسته درخزان عمر
بهار زندگی بیا که تا ترا صدا کنم
رحیم سینایی 27/6/1388

خطّ چلیپا

2010-04-23T17:25:00.001+04:30

شاد از صورت زیبای توام
گرم از بوسه‌ی لبهای توام
جام می میدهی از چشم سیاه
مست از نرگس شهلای توام
موی برچهره چو می‌افشانی
من سیه روز زیلدای توام
نفست راحت جان می‌بخشد
عاشق روح مسیحای توام
درلطافت چو غزل می‌مانی
شاه بیتی زغزل های توام
چمن سبز در این صحرایی
سرخ رولاله‌ی صحرای توام
نام «سینا» چوچکد از کِلکت
عاشق خطّ چلیپای توام
رحیم سینایی 2/4/1387

ناشناسِ من

2010-04-21T18:06:00.001+04:30

عزیز ناشناس من
تو سرو ناسپاس من
که با پیام ساده ای
ربوده‌ای حواس من
نگاه مهربان خود
چرا بما نمی‌کنی ؟
به ما نشان دوستی
چرا عطا نمی‌کنی؟
صدا که می‌زنم ترا
مرا صدا نمی‌کنی
تو فکر می‌کنی که من
شدم اسیر یک هوس
که پشت در نشسته را
دری تو وا نمی‌کنی
مگر نگفته بودیم
بجز وفا ودوستی
ره دگر نمی روی
به کس جفا نمی‌کنی
چه شد که بر پیام من
دگرنگاه نمی‌کنی
به این پیام پُر زمهر
تو اعتنا نمی‌کنی؟
رحیم سینایی شهریور 1387

تو چه سحر انگیزی

2010-04-13T21:25:00.001+04:30

تو چه سحر انگیزی
مثل جادوی خیال
آبشاری زلطافت هستی
از نگاه تو طراوت جاریست
تو برازنده تر از مهتابی
در فُروغت سوزیست
که کند تُند تپش های دل تنهایم
چشم من در افق روشن یک عشق ترا می‌بیند
همچنان زُهره در این تیره سپهر
می‌درخشی به کویر دل من
نو تو بارقه‌ی امید است
شاید این گردش چرخ
بازی تازه‌ای آغاز کند
وبه فردا روزی
که نه نزدیک ونه دور
بنشاند من وتو را لب رود
تا بخوانیم دو همدل باهم
قصه‌ی عاشقی وشعر وسُرود
من به فردا روزی
صورت ماه ترا می بینم
بوسه‌ای از لب عنابی تو می‌چینم
من ورویای قشنگ
آه ای چرخ درنگ
بر رُخ فردا روز
دیده‌ام را تو مبند
رحیم سینایی 28/8/1387

ای زن ای مادر

2010-04-12T17:32:00.000+04:30

سُلاله‌ی حیات از بطن تو می‌تراود
وبهشت کمترین هدیه است به پایت
نفس با نام تو عطر آگین می‌شود
وآسمان در وسعتت گُم
نجابت خدایی ترین آیه‌ات
وشرم شقایق جاوید گونه‌هایت
لالائیت آبشار خیالم را مترنم می‌کند
وکلامت گلهای اندیشه ام را بارور
ایمانم در باور تو می‌روید
در آزادگیم آگاهی تو ساریست
اوج تشنگیم را
قطره‌ای از زلال تو کافی
در استقامتت قامت نماز می‌بندم
ودرقنوتم نام تو جاریست
ای زن ، ای مادر
چه گویمت که ترا درخور افتد؟
خاموش می‌شوم زیرا
دریای ژرف احساسم درحسرت مرواریدمی‌گرید
رحیم سینایی آبان 1374

با وفا اسیر

2010-04-04T18:10:00.001+04:30

نامهربان نکردی
دیگر زما تو یادی
با یک پیام ساده
پا در دلم نهادی
*
گفتی که شعرهایت
مملو شده زاحساس
دردا که جُرم باشد
در سینه قلب حساس
*
در روزگار کینه
ممنوع مهر جویی
باید ره جفا را
چون دیگران بپویی
*
یارب گناه من چیست
من با وفا اسیرم
خواهم که دستهای
پر مهر را بگیرم
*
در سایه سار بیدی
دور از تَف کویرم
خواهم نشان سروی
در باغ دل بگیرم
رحیم سینایی 1/6/1387

گلایه

2010-03-27T20:07:00.001+04:30

توای نازنین یادی از ما نکردی
من از غصه مُردم تو پروا نکردی
زدم بارها بر درمهربانی
تو برمهربانان دری وا نکردی
من از دوری تو چه رنجی کشیدم
تو آرامش من تمنّا نکردی
چه شد روزهایی که گفتی تو با مهر
ترا دوست دارم وحاشا نکردی
براین باورم همچنان مهربانی
دریغا که مهرت هویدا نکردی
شنیدم که گفتی دلی پاک وبی‌غش
بسان دل من تو پیدا نکردی
شقایق گل آتشین بهاری
به دشت دلم شعله برپا نکردی
کنند یاد یاران به وقت بهاران
بهار آمد ویاد «سینا» نکردی
رحیم سینایی 25/12/1388

فانوس خیال

2010-03-08T19:58:00.003+03:30

باز فانوس خیال یادت
می‌نشاند به سرم خاطره شیرینی
از شبی پاییزی
که کنار کارون
زیر مهتاب نگاهت دل من می‌لرزید
سرخی شرم ؛ گل روی ترا
جلوه چون لاله‌ی صحرا می‌داد
التهابت تن من می‌سوزاند
ونسیم خنکی
موی یلدای ترا
گاه بر چهره‌ی ماهت می‌ریخت
وتو با طنّازی
با وقاری که مرا محو تماشا می‌کرد
طُره‌ی موی پریشان شده را
با سرانگشت به چالاکی باد
می‌زدی در پس گوش
لاله‌ی گوش تو پیدا می‌شد
ودلم غرق تمنا می‌گشت
شیطنت می‌کردم
می‌گرفتم دستت
می‌فشُردم آن را
وتو می‌خندیدی
وجهان بر من وتو می‌خندید
زندگی چهره‌ی زیبایی داشت
ای دریغا چه سریع
طی شد آن شور شباب
درسراشیبی عمر
حسرت طی شدن آن همه شیرینی ناب
می کند دیده پُرآب
دل وآمال محال
من وفانوس خیال
رحیم سینایی 30/10/1387

سروناز شیراز

2010-03-04T19:56:00.000+03:30

چه زیبا وبلندی سروشیراز
ارم را پایبندی سروشیراز
به شیرازم هزاران سروروئید
تونازودلپسندی سروشیراز
بسی اشعار دروصفت سرودند
چه خوش ترجیع بندی سروشیراز
قناری ها به شاخت نغمه خوانند
تو در شهرت بلندی سروشیراز
نداری میوه‌ای شیخ اجل گفت
از آن آزاده ماندی سروشیراز
چو خواهم واژه‌ای شیرین سرایم
تو در کامم چو قندی سروشیراز
دل از عامی وعارف می‌ربایی
عجب محکم کمندی سروشیراز
نمی خواهد که بیند چشم «سینا»
به جان تو گزندی سروشیراز
رحیم سینایی 28/4/1387

خواهش درخت

2010-01-26T23:08:00.000+03:30

در صبح جمعه‌ای
در کوره راه ساکت کوه
می‌زدم قدم
لطف‌نسیم صُبحگهان
چونان دَم مسیح
می‌ریخت جان تازه
به رگهای جان من
تصویرهای دلکشی از آسمان وکوه
در چشم می‌نشست
دیدم کنار راه
نهالی ضعیف را
کز آب قمقمه‌ی عابری فهیم
سیراب گشته بود
زیبا نهال خُرد
رقصنده با نسیم
این نغمه می‌سرود
آبم اگردهید
دلشاد می‌شوم
چون مرغکان نغمه سرای سحرگهان
آبم اگر دهید
سر سبز می‌شوم
چون جنگلی که خفته به دامان کوهسار
مانید اگر که کَسَم
ای عابران هم نفسم
خرم درخت سبز
در این کوه می‌شوم
رحیم سینایی 10/3/1387