باغِ بي برگی

من از باغ زرد خـزان آمــدم   //  ولی در دلم باز امیـــد هاست
اگر چه درختان همه زرد پوش   //  ولی سبزی سرو نازم به جاست

***
به من مژده میداد آزاد ســرو   //  مخور غصه گر باغِ بی برگی است
پس این خزان غم انگیز و سرد   //  قبـــای تن باغ بی زردی اسـت

***

ندانم چـرا حس تلخی عجیب   //  درون دلم جاودانــی شده

در این روزگار پُر از بغض و کین   //  همه روزهایم خزانی شده

***

اگـر چه دورن دل امید هاست   //  که فردایمـان روزگـار بهیست

ولیکن خـرد گویـدم گاه گـاه   //  مشو دلخوشِ آب ،کوزه تهیست

***

سراسر کشاکش شد ایام عمر  //  پُـر از بیم و امیــد های دراز

نه دیگر نشان مانده از اعتقاد   //  نه ردّی زایمان که خوانم نماز

رحیم سینایی 29 دی 1395

امواج خواهش

دل خسته از نگاه فریبا نمی‌شود

این حلقه بی نگین تو زیبا نمی‌شود

در حالت لبان تو حسیست نازنین

کس اینچنین فریب وفریبا نمی‌شود

از دامن کدام گلستان بیامدی ؟

هر سرو نورسیده که رعنا نمی‌شود

طعم شراب کهنه‌ی شیراز میدهی

جز تو دلم که مست زمینا نمی‌شود

هر دختری که سحر نگاهش دلی ربود

در قد و در قواره‌ی لیلا نمی‌شود

در آبی نگاه تو امواج خواهش است

«سینا» که بیخود عاشق دریا نمی‌شود

رحیم سینایی 24بهمن 1392

 

تصوير ناز

تصویر ناز مانده به دیوارمی هنوز                             یک نقطه در میانه‌ی پرگارمی هنوز

در بین ما وقوع فاصله جبر زمانه بود                      حس لطیف جمله‌ی اشعارمی هنوز

راز مرا تو دانی  و لب وا نمی‌کنی                            مُهر سکوت بر همه اسرارمی هنوز

دیشب دل از فراق تو آتش گرفته بود                    دل را ربوده در پی آزارمی هنوز

مارا مرام جنگ به دشمن و دوست نیست              اما دریغ در صف پیکارمی هنوز

دوری ولی به صفحه‌ی خاطر نشسته‌ای                 اینکه عجیب نیست تو دلدارمی هنوز

«سینا» تو دیدو چشم ز اغیار بسته است               حال و هوای جمله‌ی افکارمی هنوز

رحیم سینایی 9/مرداد/ 1395

سکوت مرگبار

ندارد شب زمهتابم نشانی
دراین ظلمت تو حالم را ندانی
هزاران حرف دارد سینه‌ی من
برای گفتنش کو همزبانی
سکوت مرگبار این شب تار
مرا افکنده در موج گرانی
نه از ساحل نشان کور سویی
نه در بازوی من مانده توانی
تسلا می‌دهد من را در این حال
ُمرور خاطراتِ نوجوانی
تو در آیینه‌ی خاطر نشستی
فربیا زُهره‌ای در آسمانی
چه خوش باشد به «سینا»رو نمایی
وقدر دوستداران را بدانی
رحیم سینایی 31/ مرداد /1395

باغ خشکيده

آه ای مام وطن شُرشُر بارانت کو ؟                     چشمه ساران وگلستان وهزارانت کو؟

از تب خشکی دیرینه توانت فرسود                   روح سرزندگی وفصل بهارانت کو؟

جنگل و رود خروشان تو خشکیده شدند        زنده رود و بَلَم  مرد بَلمرانت کو؟

کوه تو مأمن آهو و چرا گاه غزال                        بیشه‌ی مأمن شیران وپلنگانت کو؟

مردمت از غم  و اندوه به سر می‌کوبند              مردم سرخوش و شیدا و غزلخوانت کو؟

حافظت می زده خیام تو اهل طرب است          باده و ساقی ومی‌نوشی رندانت کو؟

هرکه برخوان تو آمد هدفش یغما بود                دوستدار وطن وحلقه‌ی یارانت کو ؟

دامنت از چه بزرگان دگر عرضه نکرد               پورداوودت و استاد فروزانت گو ؟

روزگاری تو سر افراز به گیتی بودی                   سربلندی وسرافرازی ایرانت کو؟

صحبت ازشوکت دیرین تو بسیار ولی               پاسدار اثر و شوکت دورانت کو ؟

مهرگان رفته زِ یاد و اثری از سِده نیست          یادگار کُهن و رســم نیاکانت کو؟

گفته‌هاو سخن سست کنون شعر شدند           ادبیّاتِ پُر از شهد فراوانت کو؟

چشم امید شب تیره به صبح سحر است          چشم امید به فردای جوانانت کو؟

درد بسیار براندام تو مستولی شد                     نسخه درد کجا داروی درمانت کو ؟

باغ خشکیده‌ی «سینا» به امید باران               آه ای ابر سَتروَن نم بارانت کــو؟

 رحیم سینایی  9/مهر/1394

باران بی حاصل

از فرصتِ ایامِ من ،امروز هم طی                       اینک ،قطارِ عمرِ من هم وارد دی شد

دیریست دیگر روزهای عمر خالی ماند                هرچند باغ غوره‌ام انگورو پس می شد

ردّی نمانده از نشاط و شور در کوچه                   شادیمان در امتداد ایده‌ی وی شد

رخصت نمی یابم که حرف تاز‌ه‌ای گویم                 چونان گذشته شرح دردم ناله ی نی شد

دنیا دگرگون گشت امّا ما همان ماندیم                  از ذهنمان رفته است که کی آمد وکی شد

باران بی حاصل چه می باری تو بر این خاک         در این خیالی که کویرت خطه‌ی ری شد؟

«سینا» چه حاصل بر سرای بسته کوبیدن            غم چاره‌اش با باده کن امروز هم طی شد

رحیم سینایی 11/بهمن/1392