یکشنبه، شهریور ۲۱، ۱۴۰۰

دنیای زیبا

 در خیالم نقش یک دنیای اعظم می‌کشم

نقش یک دنیای زیبا عاری از غم می‌کشم

جمله دلهای بشر مانند  گلهای بهار

باطراوت با صفا و غرق شبنم می‌کشم

با تنوّع می‌کشم انسان، ولی در شأن هم

چون درون ذات آنها نقش آدم می‌کشم

زشت و زیبا را مُکمل می‌کُنم در نقش خویش

منطق نقاشیم اینگونه مُحکم می‌کشم

هم زن و هم مرد را همدوش هم در صحنه‌ها

همدل و همدست و یاور جمله با هم می‌کشم

از نگاه ناب «سینا» آدمیت اَحسن است

چون زُلال عشق را با آب زمزم می‌کشم

رحیم سینایی 21/شهریور /1400

پنجشنبه، تیر ۱۰، ۱۴۰۰

باران دگر نبارد

 باران دگر نبارد بُستان کویر گشته                از باغبان اثر نیست گویا اسیر گشته

اُمّید بر چه بندی در این سرای ویران            جایی که پیر و بُرنا رسماَ صغیر گشته

اندیشه شد سِتَروَن وقتی عقیده آمد              تغییر کی توان داد جاهل که پیر گشته

بر نابلد سپردی هر کار ساده و سخت            پس شکوه کم نما که نادان دبیر گشته

وقتی که با تعصّب راه خِرَد ببستی                  آن زیر دست سالوس بر تو مدیر گشته

از درس دل بریدی کاسب شدی و دلال         مالت فزون شد اما روحت فقیر گشته

«سینا» چه مایه گفتی راه خرد بپیما                پندت اثر کند بر، آن کو خبیر گشته

رحیم سینایی 29/خرداد/1400

چهارشنبه، خرداد ۱۹، ۱۴۰۰

پری‌سیما

سیه چشم سیه مویم دَری بر روی من واکن
بیا با حس خود آتش در آغوشم تو برپا کن  
تو می‌دانی که با چشمت چه احوالی دلم دارد
غم و شیدایی ما را تو در شعرم  تماشا کن
بپرس از ساقی چشمت کدامین باده‌ام داده
چرا او را نفرمودی که با مجنون مُدارا کن
نمی‌جویم ترا جانا تو دائم پیش چشمانی
نه پنهانی که دل گوید برو او را تو پیدا کن
نه لایق بودمت ای گل که نزدت نغمه پردازم
گُل زیبای این بُستان هزاران را تو شیدا کن
به خوابم گاه می‌آیی مُحالین آرزوی دل
هم امشب هم بخوام آ بلور تن هویدا کن
چو تصویر تو می‌بینم دلم آرام می‌گیرد
خدا را ای پری‌سیما  نظر بر روی«سینا» کن                                                                                                                  رحیم سینایی 10/خرداد/1399

سه‌شنبه، خرداد ۰۴، ۱۴۰۰

نازک آرای خیال

در بهاری دلکش

دردل جنگل سبز

توی یک کُلبه‌ی دور

روی یک بستر نرم

لب تو می بوسم

شهد گلفام لبت می‌نوشم

جامه‌ی بوسه به یاس تن تو می‌پوشم

وچنان ساقه‌ی نیلوفر باغ

به سهی سرو قدت می‌پیچم

وصدای نفس تند در کلبه چنان می‌پیچد

که سکوت شب جنگل را هم میشکند

وسپس

تن تو سَست وکِرخت

توی آغوش من مست زِ وصل

مثل ماهی که جدا گشته از آب

بی رمق می‌افتد

من به آرامی باریدن برف

با سرانگشت نوازشگر خویش

ابرخیس و سیه موی تُرا

که پریشان شده و چهره‌ی گلرنگ تُرا پوشاندست

در پس صبح بناگوش تو پنهان سازم

سرخوش از نشئه‌ی وصل

خیره در جلوه جاودیی چشمان خُمارت گردم

نیک میدانی تو

ازفریبایی این شام دل انگیز دلم می لرزد

با خودم می‌گویم

نازک آرای خیال من شاعر هم نیز

به دوصد بوسه‌ی مهتاب رُخی می ارزد .

رحیم سینایی 20/دی /1397

جمعه، اردیبهشت ۲۴، ۱۴۰۰

آیین تقیُّد

 در جان من خسته زشادی اثری نیست                بر قامت آزاده‌ی سروم ثمری نیست

زآن روز که ما مِهر تو در جان بنشاندیم                در دل هوس و میل به یار دگری نیست

زافسانه‌ی زاهد نشوم خام  چو دانم                      رفتم چو از این خانه در آنجا خبری نیست

مَفروش به ما فخر تَمَوّل تو نگون بخت                در نزد من این کاخ تو غیر از کپری نیست

هر کس که دلش بست به آیین تقیُّد                    از عقل تهی گشته و او را بصری نیست

از تیرگی این شب وحشت به هراسم                    ای وای گر این شام سیه را سحری نیست

بسیار زده لاف بصیرت همه‌ی عمر                        در ذات خذف رد و نشان از گُهری نیست

آشفته مشو هر که کند عیب تو «سینا»                    هر کو که کند ذم تو او را هنری نیست

رحیم سینایی 24/اردیبهشت 1400

چه‌کنم

 حسرت دوری تو داده عذابم چه‌کنم                تو ندانی زمن و حال خرابم چه‌کنم

در کویر غم دوری تو چون تشنه لبی                در تمنّای یکی جرعه‌ی آبم چه‌کنم

بلبل فصل خزانم که به امید بهار                       تا ببینم گُل تو در تب و تابم چه‌کنم

تو که باشی به تنم تاب وتوان می‌آید                دور از روی تو لب تشنه سرابم چه‌کنم

به امیدی که تو آیی به دعا بنشستم                  مزرع دیم در امید سحابم چه‌کنم

یوسف من به تمنّای تو چون یعقوبم                  سیل اشکم ندهد رُخصت خوابم چه کنم

مُونس خلوت و تنهایی من سازم بود                سیم بگسسته و بشکسته رُبابم چه‌کنم

سالها رفته و«سینا» و غم درد فراق                    گر تسلّا ندهد جام شرابم چه‌کنم

رحیم سینایی 16/اردیبهشت/1400

پنجشنبه، اردیبهشت ۲۳، ۱۴۰۰

روح جوان

 ذکر نام تو  سر آغاز بیانم جانا                        همه جا نام تو اید به زبانم جانا 

شرح حُسن تو دلم را به شعف می‌آرد               من بلالم و تویی متن اذانم جانا

ای سفر کرده بیا تا که تسلّا یابم                    در غیاب تو زکف رفته توانم جانا

گفته بودی که مرا می‌برد از یاد ولی                تو ندانی که نه من چون دگرانم جانا

هرکجا مجلس اُنس و سخن از عشق بود        غزل عشق خود و حُسن تو خوانم جانا

شاخه‌ی خشک مرا سبز بهار تو کند                زرد رو در غمت از باد خزانم جانا

خرده کم گیر به«سینا» که به پیرانه سری        صاحب طبع خوش و روح جوانم جانا

رحیم سینایی 24/اردیبهشت/1400

سپاسگزاری

گرفتارم نمود ویروس چینی                    شدم حالی که تو هرگز نبینی

به روی تخت کوثر با تن زار                    به گِردم مثل پروانه پرستار

پرستاران خوش روی و صبورش              پر از مهر و صفا از عُقده دورش

 به شب تا صبح با چشمان بیدار            که تا آگه شوند از حال بیمار

طبیبم ذات پاک و مهربان بود                تلاشش از برایم حفظ جان بود

به آگاهی دوایش شد شفا بخش            پس از نه روز کرد آزادم از بخش

زبان الکن که تا گویم سپاسی                نه یارا تا کنم جبران اساسی

فرشته رحمت و انسان نابند                   برای تشنگان در حکم آبند

خدایا دلخوش مَسرورشان دار                ز آسیب و بلایا دورشان دار.

رحیم سینایی 10/اریبهشت/1400


چهارشنبه، اسفند ۱۳، ۱۳۹۹

توزِ همه خوبتری

درنگاه و نظرم تو زِ همه خوب‌تری               در دل و جان من خسته تو مطلوب‌تری

در خیال و نظرم نیست بغیر از رُخ تو            داخل تابلوی آن شام تو مَحبوب‌تری

گفت من نان حیاتم به صلیبش بستند           همچو عیسی نَبُود شهره‌ی مَصلوب‌تری

 همه تا روی تو ببیند ثنایت گویند                نیست همپایه من عاشق مجذوب‌تری

در بساط من دلداده همین یک دل هست       نَبُود اَرجح از این تُحفه‌ی مرغوب‌تری

دید تا شیفته‌ام روی نهان کرد و بگفت         در صبوری تو زِ ایّوب هم ایّوب‌تری

گفتمش ای بُت زیبای سفرکرده بدان          همچو«سینا» نَبُود عاشق مَحجوب‌تری

رحیم سینایی 13/اسفند/1399


چهارشنبه، اسفند ۰۶، ۱۳۹۹

باران بشَوید

باران بشَوید و تشنه سیراب کُنید              تالاب و دهان چشمه پُر آب کُنید

بر جنگل و کوه و دشت یکسان بارید         برپای عدالتی چنین ناب کُنید

باران که شوید پاکی آیین شماست           لازم نَبُود که که کیش نو باب کُنید

با قطره به پشت شیشه انگشت زنید         اعلام حضور خود به احباب کُنید

باران که شوید زندگی می‌آرید                   بیدار درخت و بذرِ در خواب کُنید

«سینا» سخن از طراوت و باران گفت        باشد هوس صفای کمیاب کُنید

رحیم سینایی 5/ اسفند/1399

جمعه، اسفند ۰۱، ۱۳۹۹

غُروب خاطره انگیز

از آن غُروب ِسرد زمستان ,کنار رود

دیری گذشته است

از آن زمان که پرتو خورشید نیمه جان

از گونه‌های سرخ تو آرام می‌پرید

از لحظه‌ای که عشق من وتو شکفته شد

در ساحل امید

در آن غُروب خاطره انگیز فصل سرد

یاد آیدم که دیده‌ی تو سوی آب بود

من باورم نبود کنارت نشسته‌ام

گویی تمام قصّه‌ی ما مثل خواب بود

در گوش من سُرود دل آویز رود خواند

توصیف‌های دلکش اندام ناز تو

زآن لحظه تاکنون به دل من نشسته است

افسون چشم و خنده‌ی پُر رمز و راز تو

دیری گذشته است وتو رفتی و من هنوز

درهرزمان که نام تو می‌آیدم به لب

با توسن خیال

تا آن غُروب خاطره انگیز فصل سرد

تا روزهای شور جوانی سفر کنم

آنگه زِحسرتی که نهادی تو بر دلم

آه از سرای سینه‌ی پُردرد درکنم

رحیم سینایی 18 خرداد 1397

پنجشنبه، بهمن ۱۶، ۱۳۹۹

ای رود وطن

ای رود وطن میل به دریا شدنت نیست        کف کرده دهان شوق مُصفّا شدنت نیست

حاصل چه شد از این همه طُغیانگری تو     عشقی به مدارا و دلارا شدنت نیست

در عرصه گیتی به بد انگشت نمایی           بیمی به دل از قصّه‌ی رسوا شدنت نیست

در خاطره تصویر فریبای تو دارم              آهنگ دگر باره فریبا شدنت نیست

از واقعه‌ی سیل گِل‌آلودی و افسوس          عزمی به زُلالی و گوارا شدنت نیست

رفتار خشن داری و آیین خشونت              آخر تو چرا فکر مدارا شدنت نیست

ای رود کف آلود زِ«سینا» شنو این پند        مردابی اگر روی به دریا شدنت نیست

رحیم سینایی 16/بهمن/1399

چهارشنبه، بهمن ۱۵، ۱۳۹۹

مَخموری چشمان تو

 مَخموری چشمان تو حاشا نتوان کرد               نرگس به خُماری تو پیدا نتوان کرد

آن خرمن مویی که به گِرد قمر توست               تشبیه به تاریکی یلدا نتوان کرد

بردار زِ سر روسریت تا که بدانی                       شور و شعفی مثل تو برپا نتوان کرد

آنگونه تو پاکی و زُلالی که به تشبیه                   با چشمه زُلالی تو معنا نتوان کرد

دل بسته به فتراک سر زلف تو گردید                 از پای دل این بند دگر وا نتوان کرد

تابید چو در قلب کسی بارقه‌ی عشق                  بیباک شود عاشق و پروا نتوان کرد

آن جذبه‌ی شوقی که درون دل «سینا»ست         احساس لطیفی‌ست که افشا نتوان کرد

رحیم سینایی 15/بهمن/1399

برسر گور من

برسر گور من آیید و رُبابی بزنید                      جامی از باده‌ی نابی و کبابی بزنید  

شاخه‌ی میخک سُرخی  به مزارم بنهید            گر غُباریست بر این سنگ هم آبی بزنید

زنده بودم به گُل و عطر مرا الفت بود                تا مُعطّر شود این خانه گُلابی بزنید

خوب بودم اگر، از خوبی من یاد کنید               ورنه حرف و سخن از شعر و کتابی بزنید

گر بیایید مَخوانید به من فاتحه‌ای                   غزلی،شعرتری ،حرف حسابی بزنید 

تا تداعی بشود کوتهی عُمر گران                   حرفی از کوتهی عُمر حُبابی بزنید

این سرای ابد شاعر عاشق«سینا»ست           شادی روح و دلم جام شرابی بزنید

رحیم سینایی 6/بهمن/1399

شنبه، بهمن ۱۱، ۱۳۹۹

ای آسمان

ای آسمان می‌باری و امروز دلتنگی                      ای نیلگون غم داری و خاکستری رنگی

ای نخل پُربار وطن برتو چه بگذشته                    سر بر نکرده زیر چترت سالها پَنگی

ای باغبان تیره دل از ما چه می‌خواهی                جز صوت زاغان نیست در بُستانم آهنگی

اینجا دیار حافظ و سعدی و مولاناست                 رو کُن به شهنامه اگر مُشتاق فرهنگی

روزی به سُنت روکُنی روزی تجدّدخواه                حاصل چه دیدی تو از این رفتار آونگی

مرگم گرفتی تا به تب راضی کنی مارا                   بوی سلامت کی دهد آیین سَرهنگی

«سینا» که دل خونی ولب خاموش می‌دانم           دیریست که با باوری دیرینه در جَنگی

رحیم سینایی 11/بهمن/1399

چهارشنبه، آذر ۲۶، ۱۳۹۹

سرّ عشق

 چو سرّ عشق بگویند می‌شوم خاموش

برای درک حقیقت شوم سراپا گوش

به اهل عقل وخِرَد راز عشق باید گفت

نه گوش هرکه بود لایق پیام سروش

چوشیخ سرزده آید به خلوت رندان

بگوبه ساقی مجلس سَر پیاله بپوش

نگاه اهل ریا فارغ است از باطن

بیا به دوری از اهل ریا و ریب بکوش

چه لذتی ست خدایا اگر شود حاصل

بگیرم آن گل زیبای ناز در آغوش

از این شراب پیاپی که ساقیم فرمود

یقین کُنم که کُند نیمه شب مرا مدهوش

حریف باده پرستان نمی‌شوی « سینا »

بیا و جرعه دیگر از این پیاله بنوش

رحیم سینایی 30/اردیبهشت/1388

یکشنبه، آذر ۱۶، ۱۳۹۹

همآواز

دیرگاهیست که من با تو همآواز شدم

ماه تو دیدم و پس عاشق پرواز شدم

دائما از تو سُرودم که هُمای دلمی

انتها بودم و با حس تو آغاز شدم

از سر کوی وفایت تو مران این عاشق

که سرا پا همه با شوق تو ابراز شدم

در تسلای غمت بود که با سنگ صبور

قصه‌ی هجر تُرا گفتم و همراز شدم

جان نهادم به کفم تا تو بمانی شه دل

من که در عرصه شطرنج تو سرباز شدم

دُرِّ زیبای سخن ساده نشد حاصل من

جهد کردم که چنین صاحب ایجاز شدم

همچو«سینا» هوس ماه رُخی کرد دلم

با پریوش صفتی همدم و دمساز شدم

 رحیم سینایی 16/ آذر/1399

جمعه، آذر ۱۴، ۱۳۹۹

درتَمنّای تو

درتَمنّای تو بیتابی من بسیار است

 خبر از حال مَنَت نیست چِسان دشوار است

چون نفس هستی و زیبایی و با احساسی

گفتگو با تو دوای دل این بیمار است

سر تسلیم به درگاه تو می‌آرم پیش

دارم اُمیّد که بخشندگی‌ات بسیار است

از من خسته چه اُمّید که دیوانه‌ی توست

عشق یعنی که میان دل و سر پیکار است

خانه‌ی عشق تو نزدیک ولی می‌دانی

راه این خانه بسی صعب؛ و ناهموار است

مدرک عاشقی از کس نَسزَد کرد سؤال

رنگ روی و مَنش و گفته خودش آثار است

گفت «سینا» که در آن لحظه کندعشق طلوع

که تلاقی نگاه من و تو در کار است

رحیم سینایی 1399/9/14

چهارشنبه، مهر ۳۰، ۱۳۹۹

عقاب تیز پروازی

تویی آن ابر بارانی که ماه تیر می‌آیی

عقاب تیز پروازی پی نخجیر می‌آیی

دلم گوید که زیبایی تو میگویی کمی، اما

فریبایی و مغروری  چو ماده شیر می‌آیی

در اینجا من دلم تنگ است تو باب دوستی وا کن

دلم را شاد کن اینک که با تقدیر می‌آیی

به ناپاکان ندارم گوش سعایت رسم بدخواه است

به حُسن خَلق و نیکویی تو در تفسیر می‌آیی

اگر گاهی خطا کردم ببخشا چون که نادانم

تویی انسان فهمیده  که با تدبیر می‌آیی

وقارت می‌برد دل را کلامت پخته و شیوا

جوان سال و پری رویی به حکمت پیر می‌آیی

بیا حال مرا خوش کن که دل بی روح و مردابیست

به گوشم دوش «سینا» گفت پی تغییر می‌آیی

رحیم سینایی 30/مهر/1399

دوشنبه، خرداد ۲۶، ۱۳۹۹

روح پاييز

مرا تاكجا مي بري اي درخت غم انگيز

مرا تا كجا مي بري روح پاييز

مرا اُلفتي هست با سبزوسبزي

مرا اُلفتي هست با آب وبا خاك

مرا اُلفتي هست با زنده ماندن

من از خُشك بودن

من از خُشك ماندن

من از كُهنه بودن

من از كُهنه ماندن

دلم مي‌هراسد

مرا با تبار خزان اُلفتي نيست

من از سر زمين نسيم شمالم

كلامم پُر از رويش برگها وجوانه است

كلامم سُرود و نواي خوش عاشقانه است

خدا را تو از من گذر باد غمناك  پاييز

بر اندام سبزم مياويز

چه باك اَر در اين باغ سَروي بماند

سُرودي زسَبزي ، سُرودي زرويش بخواند.

رحيم سينايي 1392/3/29 باغ ارم