شعر آرزو(ترانه)

در تو خوانده‌ام

شعر آرزوی خویش

با تو رسته‌ام

من زحالتی پریش

با من بمان (ترانه)

با من بمان , با من بیا (2)

اینجا دگر, من خسته ام

دل از همه, بُگسسته ام

ستم

مرد بنّا فتاده از بالا ، مرگ او را چه‌سان رقم بزنم

باز كاشانه‌اي شده ويران ، من از اين درد با كه دَم بزنم

همه ديدند وساده بگذشتند ، حس همدردي از ميان رفته

خلق درحال خواب مردابيست ، بايد اين خواب را بهم بزنم 

مرگ اين

پریشان مو

ای پریشان مو بیا امشب مرا هم رام کن

بیشتر گیسو پریشان کرده آن را دام کن

شور عشقت آتشی افکنده در جان ودلم

بوسه‌ای می بخش ما را و دلم آرام کن

با لبت

لبخند آتش

می‌خواهمت چو تشنه لبان لطف آب را

می جویمت به تیره شبان ماهتاب را

با من بمان هوای من ابری نمی‌شود

هر جا تویی نظاره کنم آفتاب را

در ظلمتیم و ردّ و نشانی زماه نیست

متولد بهمن

تو ماه بهمن آمدی

که در دیار عاشقان

درخت بادُمش به کوه

پُر از شکوفه می‌شود

 ومردمان آن

حمله شُغالان

می‌نشیند در خیالم باز

یادآن تصویر تلخ سالهای پیش  

که شغالان حمله آوردند

برسرای برّه های ساکت مظلوم  

در میان

بهار روی تو

بنفشه آمده اما بهار روی تو نیست

پریش گیسوی مجنون بید وموی تو نیست

به یُمن مقدم پاک تو برف می‌آمد

نشان خاطر برفی به یاد کوی تو نیست

نسیم