دلخسته

دلخسته ‌زِ روزگار خویشم

در غربتم ار دیار خویشم

من در غم هم نفس نشستم

چشمی به ره نگار خویشم

خورشید رُخان جفا نمودند

دلبسته‌ی شام تار خویشم

هرچندشکسته‌ای تو پیمان

پابند بر آن قرار خویشم

از داغ هزار آرش امروز

درسوگم و داغدار خویشم

دردل نبود امید تغییر

زندانی این حصار خویشم

«سینا» تو کجا و بال پرواز

مهجور من از تبار خویشم

رحیم سینایی 7/6/1388

صیّاد پیر

صیّاد پیر از چه نگاهم نمی‌کنی

یک لحظه نیز گوش به آهم نمی‌کنی

کردی مرا اسیر در این عرصه از غرور

یک کیش ساده نیز به شاهم نمی‌کنی

درگوشه ای نشسته وسر در تفکّری

بیرون نرفته ،چشم به راهم نمی‌کنی

دارد چه سود مرغ اسیر قفس ترا

وقتی اسیر خویش صدا هم نمی‌کنی

ای چرخ کج مدار جفایت زحدگذشت

چشمی به روزگار سیاهم نمی‌کنی

« سینا » که جور چرخ اسیرت نموده است

سوسن مرام گشته ندا هم نمی‌کنی

رحیم سینایی  شهریور 1387

حماسه‌ی پرواز

من باحضور عشق سرافراز می‌شوم

چون غنچه از نسیم صبا باز می‌شوم

سرو رسا ودلکش این بوستان منم

شُهره به دهر در صفت ناز می‌شوم

گیسو به شانه ریزم وچون بید سبز پوش

دردست‌های باد چه طناز  می‌شوم

دستان باد تاکه کند شانه موی من

سرتا به پا ترانه و آواز می‌شوم

باشوق بحر سینه بمالم به روی خاک

کارون پُر شکوه به اهواز می‌شوم

تادر حریم امن تو چندی صفا کنم

دُرناصفت حماسه‌ی پرواز می‌شوم

«سینا»گذشت شور جوانی ولی چه باک

اینک به پیر میکده دمساز می‌شوم

رحیم سینایی  24/1/1389

من ترا می فهمم

چهره ات آرام است
ودر آن
حس خوبی جاریست
در نگاه تو تمنایی هست
بر لبت خواهش یک بوسه نشسته است
ولی
لایقش در نظرت پیدا نیست
تو به دنبال کسی میگردی
همدلی همنفسی
که زبان بگشایی
راز دل فاش کنی
وبگویی از مهر
وبخوانیش به عشق
تا تن صاف وعطشناک ترا
باسرانگشت نوازشگر عشق
زیر باران طراوت ببرد
و تو روئیده شوی
مثل یک غنچه درون دل او
رویش عشق چه تصویر فریبایی هست
تن تو غرق تمنا یی هست
تو به دنبال کسی میگردی
عطش خواهش تو عریان است
در پس چهره‌ی آرام تو یک طوفان است
گر مرا در یابی
من ترا می فهمم
رحیم سینایی 29/5/1389



بعد از من

می‌رسد روزی،گلِ زیبای من
خانه خالی گردد از، آوای من
دفتر شــعر مرا وا می‌کنی
می‌زنی آن را ورق تو جای من
می‌نشیند در سپهر خاطرت
شورعشق وشوق بی‌همتای من
آه سردی می‌دهی از دل برون
سر کنی چندی تو با سودای من
جای من عکسی به دیوار اتاق
قابی از شعر خوش وشیوای من
آنچه مآنَد از برایت یادگار
دفتر اشـعار بی‌پروای من
شد رها «سینا» از این کُنج قفس
مانده تنها، مونس غم های من
رحیم سینایی 26/4/1389

حدیث بر لب مانده

 

هیچ کس مثل تو نخواهد داشت
حس ناب چگونه زن بودن
هیچ کس مثل تو ندارد تاب
در همه عمر عین من بودن
***
تو خودت هستی ای عزیز دلم
خود ِنابی که خویش می‌خواهی
تو پر از مهر ودوستی هستی
کی دلی را تو ریش می‌خواهی
***
مثل باران غبار می‌شویی
از رُخ بوستان وجنگل وکوه
تو چنان موسیقی دل انگیزی
که زدل دور می‌کنی اندوه
***
تو پُر از التهاب خواستنی
در رگت روح عشق جاری هست
از نژاد سپیده‌ی سحری
در وجود تو نور ساری هست
***
در کنار تو زندگی دگر است
عین رنگین کمان در آبی ناب
پاکی شبنم است وروح بهار
لذت خوابِ در بر مهتاب
***
آن حدیثی که بر لبم ماندی
ظرف شعرم برای تو تنگ است
از تو در یک کتاب باید گفت
قلمم در بیان تو لنگ است
رحیم سینایی 30/10/1387

فریاد تمنّا

من به چشمان تو باور دارم.

 ودلم می‌خواهد؛ عُمق احساس مرا درک کنی

 کاش می‌شد که مرا

 تا پس پنجره قلب خودت راه دهی.

 ومن احساس کنم.

تپش قلب ترا گوش دلم می‌شنود.

تا به آهنگ دل پاک وزلال تودلم شاد شود. 

 تو نشانی داری؛

 از همان دختر معصوم که در قبله عشق

درسی از دلبری آموخته است.

 این گناه تو نبود.

 دل من شیفته حُسن جمالت شده است.

 ورنه آیین گل است؛

 که کند جلوه به باغ

 بلبل در قفس قلب مرا

 طاقتِ جلوه روی تو نبود.

که چنین شیفته فریاد تمنا سرداد.

رحیم سینایی یکشنبه 7/3/1391

عطر نسرین

تو نســـــیم بهــار را مانی .........گل سرخ انار را مانــی

از نگاهت شـــراب می‌جوشد ........نرگس پُر خُمار را‌‌  مانی

چشمها قهوه‌ای ورخ چون ماه  ........تابلویی ماندگار را مانی

خرمنی از طلاست موی سرت ........ تاج یک شهریار را مانی

عطر نسرینی ای نســیم بهار  ........در دل من قرار را مانی

امــر کن تا فــدای تو گردم .........صاحب اختیار را مانـی

چشـم «سینا» ترا کجا جوید .........آهوی در فرار را مانـی

رحیم سینایی 26/5/1389

دولت اهل هنر

مژده یاران که سحر نزدیک است ........ صبر کردید وظفر نزدیک است

باز آواز برآورد خروس..........................خفتگان وقت سحر نزدیک است

چشم بگشا و به اطراف نگر...................دار پُر بار وثمر نزدیک است

درس تاریخ بما می‌گوید....... ................خرمن شَر به شَرَر نزدیک است

زخم سهراب به رستم می‌گفت..............پهلوان مرگ پسر نزدیک است

آمد از حنجره‌ی کاوه  صدا................... که فریدون قَدَر نزدیک است

باد آورد زِ کُهسار خبر......................... مرگ جرثومه شر نزدیک است

نا خدا در جهتی دیگر رو.......................که در این بحر خطر نزدیک است

دست در دست بدارید به شوق.............. که از این ورطه سفر نزدیک است

مژده می‌داد به« سینا» ساقی .................دولت اهل هنر نزدیک است

رحیم سینایی 31/1/91

خواب نوشین

خطِ کلکِ تو زرین تر ،شبت خوش باد من رفتم

لبت از شهد شیرین تر ،شبت خوش باد من رفتم

در آن مجلس که تو باشی ، چه حاجت هست بر شمعی

تو از مهتاب سیمن تر، شبت خوش باد من رفتم

خدا با کلک سحر انگیز، هزاران نقش می‌ریزد

تو از هر نقش رنگین تر، شبت خوش باد من رفتم

علاج خسته را چیزی ،به از یک خواب نوشین نیست

زِ هَر خوابی تو نوشین تر، شبت خوش باد من رفتم

به شعر حافظ شیراز ،چوچین از موی بگشایند

سیه موی تو پرچین تر، شبت خوش باد من رفتم

پر پرواز می خواهم ،که بر بامت فرود آیم

چو بامت هست آذین تر، شبت خوش باد من رفتم

به ساقی امر فرمودی، به مسکینان ارادت وَرِز

ز«سینا» کیست مسکین تر، شبت خوش باد من رفتم

رحیم سینایی 17/5/1389

گلایه

توای نازنین یادی از ما نکردی

من از غصه مُردم تو پروا نکردی

زدم بارها بر درمهربانی

تو برمهربانان دری وا نکردی

من از دوری تو چه رنجی کشیدم

تو آرامش من تمنّا نکردی

چه شد روزهایی که گفتی تو با مهر

ترا دوست دارم وحاشا نکردی

براین باورم همچنان مهربانی

دریغا که مهرت هویدا نکردی

شنیدم که گفتی دلی پاک وبی‌غش

بسان دل من تو پیدا نکردی

شقایق ،گل آتشین بهاری
به دشت دلم شعله برپا نکردی

کنند یاد یاران به وقت بهاران

بهار آمد ویاد «سینا» نکردی

رحیم سینایی 25/12/1388

نشاط جوانی

کردی تو جامه ســـبز به باغ خزانیم........بخشــیده‌ای دوباره نشاط جوانیـم

چون لاله داغ دل از عشق تو شــدم........دور از خودت به خلوت صحرا نشانیم

درآســـمان یاد نگاه قشنگ توسـت........چون عاشق حضور تو رنگین کمانیم

من در هـــوای دانه به بامت بیامـدم........آخر چرا به قهر چنین می پرانیـــم

بغضم گلو گـرفت از این بـی وفاییت........کردی مرا اسیر، به هر سو کشــانیم

صیّاد من که لاف وفا می‌زنی بگــــو........آمد بهار، کی ؟ زقفس می‌رهانیــــم

در راه راست بودم و اهل وفا ولـــی........حسرت دلیست حاصل این زندگانیم

اینک غریب خلوت دنجـی نشسته‌ام........یک سینه حرف ودر غم بی‌همزبانیـم

«سینا» بیا که بزم فقیرانه روشن است........از پرتـو جمـــال مه آســـــمانیم

رحیم سینایی 11/7/1389

سیل اشک

سیل اشک می‌بارم مثل آبشـارانت

ای وطن چو می‌بینم دست بسته یارانت

غم به سینه جاکرده ازخزان و زردی‌ها

خاطرم بیـاد آرد سـبزی بهـارانت

درغرور شـد جانم از تهـوّر آرش

خون نشست در چشم ازیاد سـربدارانت

آسمان بخیل آمد ابرها سِتَرون شـد

ای وطن چه شد اکنون رعدو برق وبارانت

باغهایمان خشکید سبزه رو به زردی رفت

لیک هر طرف رویید سـرخ لاله زارانت

گریه جاودان گردید خنده هایمان کوچید

ردّی از غباری نیست از طلایه دارانت

روح همدلی گم شد رَخت عافیت پوشید

افتراق پیش آمد بین دوستدارانت

شد خموش لب «سینا» سوسنش مُقدّر شد

ده زبان و لب خاموش فوج سـوگوارانت

رحیم سینایی 26/4/1390

کِلکِ ساحرعشق

کنون به دامن صحرا نشسته‌ام به خیالت

نگاه هست به ماهم که جلوه‌ای زجمالت

چنان به دیده قشنگی چنان فریب وفریبا

به باغ دهر ندیدم گلی شبیه ومثالت

چه می‌شود که فقیری زراه لطف نوازی

اذان دولت معشوق خود دهی به بلالت

زجام آن لب لعلت که شهد ناب تراود

پیاله‌ای بفرستی به دوستی به نوالت

به کوه ودشت دویدم نشان کوی تو جویم

تلاش بی ثمر افتاد وچون کنم زخجالت

به هرکه می‌کنم احسان صفای ذات ندارد

به کینه پاسخم آرد زهی به دردِ ملالت

نصیب دیده‌ام این شد نشاند در دل پاکم

زِکِلکِ ساحرعشقی سیاه نقطه‌ی خالت

اگرچه با دل زارم به راه مهر نرفتی

دعای من همه این شدکه دورباد زوالت

ببسته‌ای درالفت که من نه لایق اُنسم

شکست سینه‌ی« سینا» ولی نموده حلالت

رحیم سینایی 5/6/1389

غمین‌ترین ترانه‌ام

غمین‌ترین ترانه‌ام، به خود بخوانم ای غزل

اسیر این قفس شدم، چه می‌توانم ای غزل

مرا که روح آب بود، تَف کویریم ربُود

دراین سراب نیستی، چه ناتوانم ای غزل

اَوانِ زندگی دلم، پُر از اُمید وشور بود

به یَاس مُبتلا شدم، غم و فغانم ای غزل

هزار فرصت گران، زِدست داده‌ام دریغ

زِحسرت هزارها ،چه پَرورانم ای غزل

بهار آرزوی دل،به سوی خود کشاندیم

خبر نَبُودَت از خزان، که لخت مانم ای غزل

نشد که لحظه‌ای دَمی، رها شوم زِ دردها

بنوشد وصفا کند، دلِ جوانم ای غزل

زبان به کام سوسنی، به باغ نااُمیدیم

به سینه قصه دارم و،چه بی‌زبانم ای غزل

«رحیم» سینه چون صدف، دُرکلام پرورید

عجب مدار این زمان ،که دُرفشانم ای غزل

رحیم سینایی 14/5/1389

حماسه‌ی پرواز

من باحضور عشق سرافراز می‌شوم

چون غنچه از نسیم صبا باز می‌شوم

سرو رسا ودلکش این بوستان منم

شُهره به دهر در صفت ناز می‌شوم

گیسو به شانه ریزم وچون بید سبز پوش

دردست‌های باد چه طنّاز می‌شوم

دستان باد تاکه کند شانه موی من

سرتا به پا ترانه و آواز می‌شوم

باشوق بحر سینه بمالم به روی خاک

کارون پُر شکوه به اهواز می‌شوم

تادر حریم امن تو چندی صفا کنم

دُرناصفت حماسه‌ی پرواز می‌شوم

«سینا»گذشت شور جوانی ولی چه باک

اینک به پیر میکده دمساز می‌شوم

رحیم سینایی 24/1/1389

پیک بهار

وقتی به صفحه‌ی یادم

روید خیال تو

وقتی به خاطرم آید

نیکوجمال تو

وقتی که حالت لبهای لعل تو

همراه چشم‌های به مستی نشسته‌ات

اغوا کنند این دل حسرت کشیده را

پی می‌بری که من

دور از تو ای پرستوی پیک بهارها

از جام لاله

داغ فراقت چشیده‌ام

بخت سیاه خویش

در تارتار ظلمت گیسوت دیده‌ام

روی ترا

درصفحه‌ی خیالم وعکس تو دیده‌ام

صد بوسه درخیال

از التهاب آن لب تبدار چیده‌ام

پیک بهارعشق

من با امید تو اینجا غنوده‌ام

رحیم سینایی 11/6/1389

بابلسر

سحر گاه هست

ومن بر ساحل دریا

قطار لنج ها آرام می‌آیند

دو روزی در دل دریا

برای صید کوشیدند

وفوج کیلکاها را

درون تور خود دیدند

وشاد از صید پُرباری

گهی خواندند ورقصیدند

قطار لنج ها را

با چراغ روشن آن می‌توان دیدن

زمین وآسمان در مِه فرو رفته

وهر دو سخت آرامند

نه چشم آسمان گریان

نه خیز مُوج بر دریا

نگه‌هایی که بیدارند

به دریا ناخدا چشمان

به ساحل دیده‌ی«‌سینا»

ودر بالا نگاه روشن ماه است

وشهر ساحلی در خواب نوشین سحرگاه است

من از آرامشی لبریز

خدا را در کنار خویش می‌بینم

و با او با زبان مادرییم گفتگو دارم

من از گفتار ناهموار بیزارم

مناجات نظامی گونه‌ای با خالقم دارم

صبح دوشنبه 13/10/1389 بابلسر

سپاه نوروزی

حاصل روزهـــــام دلتنــگی ........چون ندیدم ز دوست یکرنگـی

هیچ کس بر لبـش نمــــی‌آرد........ حـرفــی از دل کلام بی رنگی

***

چشمه‌ی آسمــــانمان خوشید ........درعطش ماند دشت وصحرامان

اشک از چشــم‌هایمان جوشید ........ چون نمانده امید فـــردامان

***

کرکس مرگ پر گشوده به دشت........ هیچ کس را مجــال آوا نیست

لب ســاحل ببین که جان دادند........ این نهنگان ومیـل دریا نیست

***

جنگلم سوخت چشمه‌ام خشکید........ باغســـارانم از عطش مُردند

تن بیجان ســــــــروهایم را........ چون صلیبــی به گورها بُردند

***

موسیقی نیست در رگ جوبـــار........ باد آواز شـــــوم می‌خواند

برلب چشمه بیـد خشــــکیده........مثل نقشی به بــُــوم می‌ماند

***

سایه مرگ هر طرفت پیداســت........ هیچ کس را گریز گاهی نیست

حاصل از روزهام دل تتنـــگی........ آتش سینه مُرد وآهــی نیست

***

باز« سینا » دوباره می‌خوانــــد ........غزل نابِ پُر تب و ســـو زی

کاشکی دولت خـــزان بـــرود........با حضور سپاه نــــــوروزی

رحیم سینایی 4/9/1389

یاد ایامی

رود کارون می‌رود آرام

من کنار ساحلش لم داده‌ام دلتنگ

می‌نمایم لحظه‌های عمر خود را رنگ

یاد ایامی

می‌زند بر صفحه‌های خاطراتم چنگ

ذهن من در بین اکنون وگذشته مثل یک آونگ

باز من می‌مانم وافسون ویک نیرنگ

چشم می‌دوزم به روی آب

بر رُخش رقصنده نور دلکش مهتاب

باز می‌آید به یادم آن شب زیبا

من وتو در ساحل دریا

چشم بر امواج نا آرام

با نگاهی حرف‌ها گفتیم

دُرّ عشقی تازه را درسینه‌مان سُفتیم

با هم از احساس خوب عاشقی گفتیم

لیک

ساده بودم من

رند بودی تو

ماه‌ها طی گشت تا روزی

از دل سبز بهارم زردها زادی

جای عشقت نفرت از خود هدیه‌ام دادی

همچنان من ماندم وافسون یک نیرنگ

رود کارون می‌رود آرام

رفتن عمر گران را می‌زند آهنگ

من کنار ساحلش دلتنگ

می گزم انگشتم از افسون یک نیرنگ

رحیم سینایی 3/7/1389