کوه درد

حدیث من تو چه دانی، که کوه دردم من              به دل شراره‌ی آتش ، وآه سردم من

به من نگر، زتبار وطن نشان دارم                          بلوچ وکُرد ولُر و تُرک وگیله مَردم من

ندیده باغ دلم ، سبزی بهاران را                            حدیث باغ خزانی و ، برگ زردم من

به گوشه گوشه‌ی تاریخ من اگر نگری                   به هرزمانه به یک خصم ،در نبردم من

سیاهی شب تاریک را داومی نیست                      هزار ظلمت یلدای صُبح کردم من

گسستن از مَنشِ کهنه کار هر کس نیست            در این سیاق خرد پیشه ،  باز فردم من

اگر به سینه‌ی «سینا» نشسته زخم قُرون             برای شوکت این خاک رهنوردم من

رحیم سینایی 22مرداد 1395

مينا

جز تو کسی درون دلم جا نمی‌شود                                  دیگر بغیر نام تو لب وا نمی‌شود

دربین همدلان جهان ما یگانه‌ایم                                      زیرا که مثل من وتو کس ما نمی‌شود

ساقی بریز باده که در حُسن دلبری                                  هرگز کسی حریف تو زیبا نمی‌شود

در بوستان وباغ هزاران گل است ولیک                            هر باغ پُر زِگُل که فریبا نمی‌شود

هرکس قلم به دست شدو مطلبی نوشت                          هر خط نوشته داهی ودانا نمی‌شود

صد منزل است مرتبه‌ی شعر وشاعری                              گفتار سُست صاحب معنا نمی‌شود

گر نیت است رسم نوینی پی افکنی                                  کار ستُرگ یکّه و تنها نمی‌شود

«سینا» که دل به ساغر ساقی سپرده‌ای                            هر جام آبگینه که مینا نمی‌شود .

رحیم سینایی 13 بهمن 1395

خاطره‌ی عمر

عمر طی گشت ،ولی خاطره‌اش باقی ماند                   گرچه ویران شده میخانه ، ولی ساقی ماند

از کهن شوکت دیرین وطن ، می‌دانـم                         بر لب دجله ، هنوزم اثر طاقی ماند

خون بسیار دلم خورد در این عمر ولیک                     گاه آرامشی از مرهـم ارفاقی ماند

رفتی وحرمت پیمان کهن یادت رفت                           دل من بود ، وفادار به میثاقی ماند
بی وفایی زِتو گردید دلم بخشیدم                               شور عشق کُهن وحالت مشتاقی ماند

دوش رؤیای تو در خاطر من می‌آمد                             حاصلش شعر تو در صفحه‌ی اوراقی ماند

خیل بسیار از این راه گذر کرد ،ولی                              از تو «سینا» غزلی ناب در آفاقی ماند

رحیم سینایی 1 بهمن 1395

باغِ بي برگی

من از باغ زرد خـزان آمــدم   //  ولی در دلم باز امیـــد هاست
اگر چه درختان همه زرد پوش   //  ولی سبزی سرو نازم به جاست

***
به من مژده میداد آزاد ســرو   //  مخور غصه گر باغِ بی برگی است
پس این خزان غم انگیز و سرد   //  قبـــای تن باغ بی زردی اسـت

***

ندانم چـرا حس تلخی عجیب   //  درون دلم جاودانــی شده

در این روزگار پُر از بغض و کین   //  همه روزهایم خزانی شده

***

اگـر چه دورن دل امید هاست   //  که فردایمـان روزگـار بهیست

ولیکن خـرد گویـدم گاه گـاه   //  مشو دلخوشِ آب ،کوزه تهیست

***

سراسر کشاکش شد ایام عمر  //  پُـر از بیم و امیــد های دراز

نه دیگر نشان مانده از اعتقاد   //  نه ردّی زایمان که خوانم نماز

رحیم سینایی 29 دی 1395