نفس سبز بهاران

درنگاه تو کتابيست, پُر از واژه‌ی عشق

ریشه در قلب زلالت دارد.

چهره‌ات مهتابیست؛ کَز دل تیره یلدای سیاه مویت

رُخ برافروخته است.

و لبت

مستی کُهنه شراب شیراز

هدیه در بوسه کند.

خنده‌ات موسیقی دلکش جوبار سحرگاهان است.

و حضورت نفس سبز بهاران به تنم می‌ریزد.

آه ای مظهر پاکی وصفا

نقش زیبای کدامین کِلکی ؟

گوهر ناب کدامین صدفی ؟

دست تیمار چه کس؟

این چنین ناز ترا پرورده

من زتوصیف تو عاجز شده‌ام

بگشا پنجره‌ی دوستیت

تا به آهنگ کلام تو دلم شاد شود.

و زِ تنهایی جانکاه خود آزاد شود.

رحیم سینایی 23/بهمن 1392