محرم خانه نگردیده وتحریم شدیم جمع بودیم ودر دست تو تقسیم شدیم
آنچنان جوروجفا درحق مان فرمودی
به گناهی که نکردیم پُر از بیم شدیم
روح اندیشهی تو در سر ما راه نداشت
امرکردی و به اجبار تو تعلیم شدیم
جرم این است که جور دگری می بینیم
عرصه شد گرچه بسی تنگ نه تسلیم شدیم
مرغ اندیشهی ما از قفس تنگ برست
اینچنین بود که شایستهی تکریم شدیم
ما به آزادی اندیشهی خود میبالیم
دست در دست هم وجلوهی تحکیم شدیم
سالها هست که «سینا»زتعصّب عاریست
از جنین* دورشده صاحب تصمیم شدیم
رحیم سینایی 5/4/89
رنجور کنج زندان در جسم جان ندارد
خاموش مانده آنجا یک همزبان ندارد
بار گران به دوشش ازجور روزگاران
این باشکوه البرز این حد توان ندارد
درخلوتش فسرد و روح طراوتش مُرد
این پیر راست قامت شور جوان ندارد
خشکیده چون صلیبی برگورهای متروک
دردا که برگ زردی سهم از خزان ندارد
گویا خدا هم او را ازیاد خویش بُرده
مأیوس گشته دستی برآسمان ندارد
آگاه گشته دیگر کوچیده از ضلالت
حاصل اگر چنین شد آه وفغان ندارد
ابر امید واری گردید اگر سِتَروَن
زارع زِ مزرع خود امید نان ندارد
گرناخدا ندانست گُم کرد راه مقصود
کشتی نشسته دیگر امن وامان ندارد
« سینا »خموش بنشین چون نای شکوه تاکی
راحت کسی که اینجا رسم ونشان ندارد
تو خیال انگیزی
وه چه زیبا ودل انگیزی
مثل مهتاب کوير
مثل يک موج ملايم
به رخ آبي آب
لطف شبنم
به لب سوري سرخ
حس بي وزني ابر
توی این گنبد زيباي بلند
حس سر سبزي سرو
در دل برف سفيد
گرمی سایش دست
در زمستانی سرد
جلوه خوشهی پروین
به سیه گیسوی شب
همه جا حس حضورت جاریست
تو خدای دل من گردیدی
وقتی دیشب، زُل زدم من
توی چشم مهربونت
دوباره پُر شد ستاره
تو سیاه آسمونت
*
زنده شد باز یاد اون شب
که زلبهات لب گرفتم
شده بودم عین آتیش
تو گویی که تب گرفتم
*
تن نرم ونازک تو
توی بازوهام میلرزید
تو بودی مثل کبوتر
که زشاهینی میترسید
*
تو چشات ستاره بارید
کَمَکی ترسیده بودی
تو گل بنفشه بودی
با نسیم لرزیده بودی
*
من مست از مَی لبهات
رو چمن دراز کشیدم
تو خودت شاهدی تا صبح
به ناز تو ناز کشیدم
*
حالا دیری از اون دوران
سپری شده عزیزم
هنوزم همان گُلی تو
که به پایت جون میریزم
رحیم سینایی 12/4/1387
زبانه می کشد آه زقلب خستهی من
در آتشی نشسته دل شکستهی من
غمی که مانده در دل دگر دوا ندارد
طبیب دل سفرکردزبخت بستهی من
چه مرهمی تواند شفا دهد عزیزان
به قلب ریش ریش و زهم گسستهی من
بریزد اشک خونین زجور روزگاران
دوچشم بیفروغ به خون نشستهی من
چه میدهی تو پندم که صبر پیشه سازم
از آسمان من رفت مه خجستهی من
دگر امید«سینا» به دیدنش ندارد
چه تیز پا گریزد غزال رستهی من
با تو احساس دیگری دارمسبز رخت شباب پوشیده
*
تو چنان شور زندگی هستی
به من امید ناب می بخشی
همچنان مُشک تازه خوشبویی
به رگ گل گلاب می بخشی
*
کی توانم کنم فراموشت
دررگ وروح جان من هستی
تو چنان نقش خوب شیرینی
که به دیوار یاد بنشستی
*
دل کند آرزو خیال ترا
ای که دور از نگاه من ماندی
کاش این بلبل حزینت را
گل زیبا به خویش میخواندی
رحیم سینایی 12/11/1387
منم که همنفس ماهتاب وآب شدم
زسُکر چشم سیاه تو من خراب شدم
چنان زِهَرم تنت سوختم که چونان گل
زتن رهیدم ودر قامت گلاب شدم
گمان مبر که من این راه ساده پیمودم
هزارکوره مرا سوخت تا که ناب شدم
بهار دلکشم ازباغ رخت خود بربست
ببین که مونس پاییز پُر عذاب شدم
منی که روح طراوت به آب میدادم
کویر گشتم وهمخانهی سراب شدم
گذشت عمر وجوانی به بحر جورو جفا
دُری به سینه نپروردم وحباب شد م
نصیب شبنم «سینا» ست کام تیرهی خاک
زعرش آمدم ودر دل تُراب شدم
رحیم سینایی 7/10/1388
میا دگر به خانهی من
که شد غمین ترانهی من
صدا که می رَسَدت بگوش
زگریه ی شبانهی من
ببین که باد خزان غم
فکنده آشیانهی من
کلاغ بخت سیه نِگر
بخورده آب ودانهی من
دل کویریم از عطش
مکیده آبِ جوانهی من
نهاده بار گران فلک
زجور خود به شانهی من
به هر طرف که تو رو کنی
نهان اثر و نشانهی من
سرودن غزل دلم
شده حیات وبهانهی من
زچشم گَر برود« رحیم »
بما ند این فسانهی من
رحیم سینایی 11/5/1387
نمی نوشم زلب هایت شرابی
تودوری ازمن ای دریای روشن
دلم را کرده ام خوش با سرابی
*
کویری پیش رو کرده دهان باز
توانی نیست تا ازآن گریزم
اسیرم کرده در دامی نفسگیر
کجا یارا بود با آن ستیزم
*
شدم دلخوش که از یک روزن باز
فروغی از رخ ماهم ببینم
برای دیدنش درنوبتی بعد
درازا مدتی آنجا نشینم
*
نمی بوسم لبش را لیک از دور
مجازی بوسه پرتابد به سویم
اگر محروم آغوش بهارم
فرستد با صبا عطرش به کویم
*
درخت خشک قبلم میکند گل
شکوفد غنچه های آرزویش
اگر دیدار او در طالعم نیست
همی دلخوش کنم خود را به بویش
*
تو ای احساس زیبای دل من
امید زندگی ریزی به جانم
عزیزت دارم ای رویای شیرین
تو را در باغ خاطر مینشانم
*
اگر روزی سعادت یار گردد
حضوری چشم در چشمت بدوزم
یقین دانم چوپروانه من از شوق
زِ هرم آتش عشقت بسوزم
رحیم سینایی 2/8/1387
رفتم دیار دُور
خواندم سرودهام
شخصی سؤال کرد:
غمگین سرودهای
هم خانهی غمی ؟
غم را نشان کجاست؟
اشکم نشست به چشم
گفتم: دیارما
این هم نشانیش:بَحرِخزر به سَر
برسینه بیستون
درتن کویر لوت
برپا خلیج فارس
در قامت سکوت
دلي چو آينه دارم وليك خاموشم
در اين هُجوم تصاوير ها فراموشم
شهيد باد خزانم به باغ بي برگي
بِسان شمع به آتش سحر هَما غوشم
چو باغبان همه گل پَروَرانده ام در باغ
هزار زخم زخار گُلان بود نوشم
كبوتران اُميدم اسير صيّادند
چولاله خون دل از جور دَهر مينوشم
غمين مباش كه فصل بهار در راه است
بنفشه گونه من اكنون سياه ميپوشم
سُكوت حال مرا اي رفيق خُرده مگير
خُمَم كه ساكتم ودر درون پُر از جوشم
بيا كه جام غزل واژه واژه شعر من است
خوشم كه بادهی ناب از كلام مينوشم
عجب مدار ز«سينا» سُكوت حُزن انگيز
اَنيس سوسن باغم كُنون كه خاموشم
رحیم سینایی بهار 1380
کی از نگاه خویش تو سیرابمان کنی
شبنم صفت به شاخ گُلت آبمان کنی
مانند ماه جلوه کنی درکویرما
مو را به چهره ریخته بیتابمان کنی
آن ابر موی از رخ ماهت زنی کنار
بار دگر توغرق به مهتابمان کنی
ترسم که نوش بوسه نگردد نصیب ما
آن نوش دیرداده وسهرابمان کنی
دست نوازشی به سر و رویمان کشی
با قصّه های دلکش خود خوابمان کنی
ما بی خبر زعشق چو مس سرخ رو شدیم
تو سوز عشق داده زر نابمان کنی
ابر بهار بی خبر از این چمن مباش
باران مهر بخش که شادابمان کنی
ای نازنین به دلشده « سینا» نظر نما
تا که درون حلقهی احبابمان کنی
رحیم سینایی 15/1/1389
کودکانه هوس دشت دویدن دارم
بر سر بوتهی گل شوق پریدن دارم
دوست دارم بدوم بر سر یک تپهی سبز
وبه فرش چمنی میل لمیدن دارم
شاخهی خشک کنم سبز به انفاس بهار
چون صبا معرفت سبز وزیدن دارم
سر به سینه بزنم تا که بگویم هستم
دل پُر مهرم وآهنگ طپیدن (تپیدن) دارم
بحر آزادی من دامن خود را بگشا
رود پویاییم امید رسیدن دارم
گرچه صیاد پروبال مرا بسته ولی
چشم بر آمدن صبح رهیدن دارم
اشک شب هستم وبر روی گلت میریزم
هدف بوسه ز اندام تو چیدن دارم
ماه من کی تو کنی جلوه به شام «سینا»
هوس چهرهی زیبای تو دیدن دارم
رحیم سینایی 22/1/1389
نگاهی چو آیینه دارم تو داری ؟
دلی پاک وبی کینه دارم توداری ؟
گره میگشایم صبا گونه در باغ
من این رسم دیرینه دارم تو داری ؟
بدان آتش طور نَبوَد نیازم
که آنرا دراین سینه دارم تو داری ؟
من آن تیر سبز به قلب خزانم
رسا سرو سبزینه دارم تو داری ؟
مرا وحشتی نیست از ظلمت شب
که مهتاب سیمینه دارم تو داری ؟
مرا پاکبازی همین یک صفت بس
گرو خرقه پشمینه دارم تو داری ؟
من این نان به رنج وتعب درکف آرم
به دستان خود پینه دارم تو داری؟
به « سینا» بگو دیگر از ما نرنجد
صراحت چو آیینه دارم تو داری ؟
رحیم سینایی 1/1/1389
