با چشم های تو احوال من خوش است
زیرا
تو با نگاه خویش دلت را سرودهای
نسرین باغ
صورتی از سیرت توشد
معنای مهر در تو طلوعی دگر نمود
باغ وفا درون دل تو شکوفه کرد
زیبا ترین مراد دل خستهی منی
از چشمهی محبت تو نوش میکنم
هر شب ترا تصور آغوش میکنم
بوی تنت
گرمای دامنت
لبهای تو که در هوس بوسه آتش است
من را برد به عالم رویای دلنشین
تو التهاب دلکش آغوش میشوی
با موج بوسه های لبم نوش میشوی
رحیم سینایی 8/6/1389
نگهم پُر ملال می فهمی ؟
درسکوتم سوال می فهمی ؟
از جفایی که کرده ای بامن
شده ام چون هلال می فهمی؟
دشت ها در پی تو پیمودم
ای گریزان غزال می فهمی ؟
هیچ بامن نبوده ای یکرنگ
گرچه بودم زُلال می فهمی؟
در دل من دگر امید نماند
درد این انفعال می فهمی ؟
من به پاکی چو شبنم صبحم
معنی این خصال می فهمی ؟
ای که ایمان تو ریاکاریست
تو اذان بلال می فهمی ؟
دل سینا وعقل کشمکشند
معنی این جدال می فهمی ؟
رحیم سینایی 19/10/1387
سربه دامان کوهسار بلند
خفته دشت وسیع وزیبایی
یاد دارم که روزگاری داشت
آبشـار خوش و فریبایی
***
جنگلی بود کوهسارانش
بود بسیار برف وبارانش
صاحب چشمه بود دشت ارژن
آب بسیار بود درجانش
***
در بهاران رُخش پُر از لاله
بود نخجیرگاه سـامانش
نیمی ازسال تیرهای از ایل
جای خوش کرده بُد به دامانش
***
درهوایش دَم مسـیحایی
داشت دریاچهای به زیبایی
مأمن لک لک وحواصیلان
با چه تصویرهای رویایی
***
بود تفریحگاه سـالانه
هم بهارانه هم زمستانه
عطرو طعم کباب مشهورش
لذتی داشت فوق جانانه
***
سـالهـا میگذشت با تندی
روح تغییر میدمید به دشت
دشت مقهور دست انسـانها
لاجرم از صفای خویش گذشت
***
دشت ارژن اگر چه شد آباد
لیکن آن روح شادمانش نیست
چشمه ساران وروح آرامش
این یکی خشک و آن نشانش نیست
***
اینک هرگاه بگذرم زین دشت
یاد آرام صفای دیروزش
اشکم آرام می دود در چشم
با طراوت نبینم امروزش
***
کاش «سینا »زمان عقب میرفت
تا ببینم که ارژنم زیباست
آبشـارش زکـوه میریزد
لب جویش شراب در میناست
رحیم سینایی 1/6/1389
باور نمیکنم که زیاد تو رفته ام
با این خیال تیره شبم روز میکنم
ای دختر بهار بیفشان شکوفه را
باران گریه را زِ سر سوز میکنم
*
وقتی بیاد آورم آن لحظه های شاد
آن عصر خاطره که صدا میزدی مرا
من آمدم کنار تو وگفتمت بمان
پیوسته در کنار من ای دلنشین رها
*
زآن پس میان من وتو شد الفتی پدید
هر روز روزخاطره بود وسُرود بود
شاهد به عشق من وتو امید زندگی
قایق فروش ساحل زیبای رود بود
*
بس عصرها که من وتو در قایقی قشنگ
پارو زدیم در دل کارون دلفریب
وقتی که باد گیسویت آشفته مینمود
از موی تو قرار برده واز قلب من شکیب
*
درد ودریغ دور فلک چشم ما نداشت
رفتی تو از کنارم و تنها مرا گذاشت
یادم نمی رود دم آخر که دیدمت
هرچند اشک رخصت دیدن نمیگذاشت
*
امروز سالهاست که من دور ماندهام
اما هنوز خانهی دل جایگاه توست
باور نمی کنم که زیاد تو رفته ام
باور نمی کنی که منم عاشق نُخست
*
دیگر مرور خاطره تابم ربوده است
اما چه سود عمر گرانم رهین اوست
از دور روزگار مگر حاصلم چه بود
زیباترین لحظه که دارد نشان دوست
رحیم سینایی 20/5/1389
ازشـکوفه زیبـاتر ***در زدم دری وا کن
درقفس دلم پژمرد ***روی خود هویدا کن
*
بلبـل حزینـم مـن ****میزنم خزان دادی
ای بهار شادی بخش ***رخ نما بده شادی
*
روزهـای من زرد و ***چون غروب حزن انگیز
باربُد سُـرودی کن ***دل گرفـته از پـرویز
*
درغیاب شـیرینش ***ازشکر* نشانی نیست
خسرو می و معشوق ***با کس همزبانی نیست
*
حیرتم چه پیش آمد ***شوکت قرونم رفت
جهل یا تعصّب بـود ***طالع شُــگونم رفت
*
ماندهام در این وادی ***سینهام پُر از دردی
آنچه میکند پیـرم ***بی صفایی وسـردی
*
مـیزند خِــرَد فـریاد ***لب خموش کن« سینا»
حضرت شراب آنجاست***رو بنوشـش از مینــا
*
عقل را بکن تعطیـل ***تا دمـی بیاســایی
صحن باغ خشـکیده ***نیست جای شیدایی
رحیم سینایی 16/4/1389
*شکر رقیب شیرین و معشوق دیگر خسروپرویز
کو ، کو ،کو
کو هوای تازه
تا دلم به شادی
خوش بخواند آآآ وااازی
کو
کوفروغ شمعی
تا میان جمعی
عاشقانه سوزم
در کنار پر وااااانه
کو
کوگلی به شاخی
تاهزار مستی
سر دهد ترااااا نه
کو
کو در آسمانم
تودهای زابری
تا دمی ببارد
بر کویر خُشکِ من
کو
کو رفیق یک رنگ
تا به او بگویم
قصه از دلِ تنگم
کو
کو ، کو، کو
رحیم سینایی 1379
من وآیینه وگل حس رقابت داریم
او دلش صاف نمود
آن دگر چهرهی خود زیبا کرد
ومن از مهر سخن میگویم
می شود داشت دلی صاف
ولی دور از مِهر
می شود زیبا بود
ودلی سنگین داشت
لیک
میشناسی تو کسی ؟
که بیفشاند مهر
با دلی پُر کینه
دیدهای هر گز تو؟
سیرتی زشت مُحبّت ورزد
تو بگو
زین رقابت که میان من وآیینه وگل برپا شد
برتری آن که هست ؟
رحیم سینایی 10/10/1388
تو با آن دامن پُر چین
چنان پروانهای رنگین
که میرقصد بروی شاخهی گلها
و با آن دامن با پولک لرزان
چه زیبا میخرامی برچمن زاران
تو رقصانی خرامانی
وبا احساس میخوانی
کلامی پُرشکوه
با گویش اقوام ایرانی
تو با آن پوشش زیبا
و با آن گویش شیوا
تو مفهوم قشنگ ارزش فرهنگ میدانی
تو میمانی
چراکه ارزش میراث را این سان نگهبانی
تو زیبا دختر آگاه ایرانی
رحیم سینایی 29/4/1389
شبها دلم برای خدا تنگ میشود
دست نیایشم بلند
وپس سجدهی سکوت
شب ها دلم زوسعت غم تنگ میشود
دیشب نگاه پنجرهی قلب خسته ام
در انتظار روزنهی یک طلوع ماند
چشمم به راه مشرقی از روشنای عشق
بیتاب گشته وشعر سکوت خواند
در منتهای غربت یلدای بیفروغ
دروسعت کویر که غیر از سراب نیست
وقتی که با تمام وجودم
عطشان قطره های زلالم
بار دگر نگاه خدا برق می زند
تا با فروغ خویش
باران نور بر شب اندوه من زند
با دستهای روشن خور شید مهربان
رحیم سینایی 22/5/1389
گل شببوی شبهایم ،شبت خوش باد من رفتم
شقایق داغ صحرایم، شبت خوش باد من رفتم
درآن جمعی که تو باشی، ندوزم چشم بر ماهی
پری رخسار زیبایم ،شبت خوش باد من رفتم
به ساقی گو که می آرد، حضور باده خوش یمن است
به مستی عرش پیمایم، شبت خوش باد من رفتم
خدای مهربانم را ، شبی با دل صدا کردم
به نای نی زد آوایم ، شبت خوش باد من رفتم
از آن شب همنشین من، می رنگین وساز نی
نه بیم از کس نه پروایم، شبت خوش باد من رفتم
عجب دارم که شیخ ما ،بفهمد حال مستی را
به چشمش نیک کی آیم، شبت خوش باد من رفتم
چو با دل می کنم نجوا ،غزل با عشق می گویم
فروغ از طور «سینا»یم شبت خوش باد من رفتم
رحیم سینایی 21/5/1389
دیر یست که ما باده بخوردیم ونشستیم
بیهوده نه مستیم
ما عاشق دیدار رخش بوده وهستیم
جز او نپرستیم
پابسته ودر بند همان سلسله هستیم
کی؟ گفت که رَستیم
ما بر سر آن قول وقراریم که بستیم
پیمان نشکستیم
ثابت قدم اندر ره ایمان خود استیم
زُنّار نبستیم
سرمست زیک جرعهء صهبای الستیم
زین روست که مستیم
« سینای» بگو فاش که یکتای پرستیم
بُتها بشکستیم
رحیم سینایی 1372
واگویه می کند دل من حس وحال را
از خود زدوده است غبار مَلال را
چشمش گشوده بر رُخ زیبای زندگی
دیریست صبح کرده شب انفعال را
وقت نماز شکل دگر میکند وضو
دیگر نپوید آن ره ورسم ضلال را
افطار روزه با می چون ارغوان کند
بهتر از این مطاع نجُسته حلال را
پندی زپیر میکده در گوش کرده است
از دور روزگار گزید اعتدال را
درخلوتی که روح خدا بود وجسم او
در زیر لب به زمزمه کرد این سؤال را
«سینا» خدای که دریای رحمت است
آیا شود؟ که حکم نماید قتال را
رحیم سینایی 4/5/1389
در بیان تو حقیقت جاریست
وچه تصویر کریهی دارد
زن در اندیشهی پژمرده ما
زن مگر کیست ؟
نه او مادر و یا خواهرم است
زن مگر کیست ؟
نه او همسر و یا دخترم است
مادرم زاد مرا
خواهرم مونس من بود در آغاز حیات
همسرم روح وروانم شده است
دخترم میوهی عشق من و اوست
برتری من زکجا ؟یافته ام
چه کسی؟ گفت که زن مرتبهاش پایین است
چه کسی ؟مرتبه مرد فراتر بنهاد
وبر او رجحان داد
من نمی دانم
مادرو خواهر من
همسرو دختر من
چه کم از من دارند ؟
وای برما وبدین کبرو غرور
وای برما وبدین فکر پلید
کورباد آن چشمی
که زن و مرد برابر نتواند دیدن
رحیم سینایی 15/8/1388
شبم از چهرهی مهتاب گونت روشن است امشب
دما دم مست میگردم که چشمت برمن است امشب
اگر زاهد حرامم کرد خون دختر رز را
زجام کفر مینوشم که ایمان رهزن است امشب
نکسیا کوک کن سازت که پرویز ازسفر آمد
که بوس از روی شیرنش زمان چیدن است امشب
چنان چون مار میپیچد به رقص خلسه گون ساقی
نگه حیران ، زبان خاموش گویی سوسن است امشب
دلم در خواهشی بی تاب و رویم سرخ از شرمی
لبم را بوسه زد گفتا : شب بوسیدن است امشب
مقدّس ها عتاب آلود از مجلس برون رفتند
که اینجا کفر میبارد نه جای ماندن است امشب
صدای تار شهناز است و«سینا» شعر می خواند
به جغد شب بگو خاموش چه جای شیون است امشب
رحیم سینایی 5/5/1389
گفتم:مرا به پنجره ها هم نشان مده
گفتی: چرا ؟
گفتم :هوای کوچه برایم مُضر شده
گفتی :بهار آمده با عطر و بوی خویش
حرفی چنین مزن
ازکی ؟ هوای فصل بهاران مُضر شده
باورنمیکنی
اینک نسیم
بوی خوش نو بهار را
در تگنای کوچه وپس کوچه می برد
بنگر که باغ خشک
شولای سبز
برتن عریان نموده است
گفتم :چه ساده ای
چونان گذشته باز
درقید صورتی
یکدم بخود بیا
گفتم هوای کوچه برایم مُضر شده
معنای حرف من
فصل بهارو گردش این روزگار نیست
من چشم راه روح بهارانم ای رفیق
باید بهار در دل هر واژه رو کند
باید که مهر
درشب تیره طلوع کند
باید زبان
درانتخاب واژه نجوید صلاح خویش
باید که فکر
در بیکران عرصه دواند سمند خویش
در این هوا نفسی آرزو کنم
واگو چنین هوا به کجا؟ جستجو کنم
اینک مرا به پنجره ها هم نشان مده
زیرا هوای کوچه برایم مُضر شده
رحیم سینایی 20/4/1389
درکلام تو بود احساسی
که دل نازک مرا بفشرد
واژه واژه به روی لب بنشست
ومرا تا دیار رویا بُرد
*
دل خود را زدم به دریایی
روحم اّبستن است باران را
حزنی آرام قلب من افسرد
دارم اندوه سو گواران را
*
میدهم هدیه دختر اشکم
بررُخ خاک وروی گلزاران
آه ای چشم های ابری من
این کویر است تشنهی باران
*
درکلام تو بود احساسی
دختر شعر دختر شادی
آرزو دارم ای همای قشنگ
تو بخوانی سرود آزادی
*
کاش یک روز در دیار کهن
درمیخانه را تو بگشایی
جاممان پُر کنی زبادهی ناب
تو دهی حکم باده پیمایی
*
دانم آن روز روز نوروزیست
گفتمان شعر ناب پیروزیست
باخرد گام میزنیم آن روز
مهربانی وعشق مان روزیست
رحیم سینایی 26/4/1389
من صدایت کردم
درشبی مهتابی
تو به روی چمنی سبز کنار چشمه
تکیه بر بید قشنگ مجنون
دیده بر گنبد دوار بلند
در پی اختر خود میگشتی
من صدایت کردم
وتو لبخند زدی
چشم تو جلوه زیبایی داشت
بهرمن لذّت مهتاب دوچندان شده بود
تو مرا سوی خودت میخواندی
به تو نزدیک شدم
تا گرفتی دستم
آتشی در تن من افکندی
دست درموی سیاهت کردم
که پریشان زنسیمی شده بود
خیرهی برق نگاهت گشتم
وسپس لب گلگون ترا بوسیدم
تن مهتابی تو
عطر شببوی بهاران میداد
من که مست از تو احساس قشنگت بودم
با طپش های دلم باز صدایت کردم
وتو لبخند زدی
رحیم سینایی 23/12/1388
همسری دارم من
مثل یک چشمه زُلال
مثل یک رود روان
مهربان مثل نسیم
وچنان شبنم پاک
متواضع چون تاک
مثل گنجشک پر از شورسُخن
دوست دارد که بگوید با من
او زمادر آموخت
خوب کرداری را
نیک رفتاری را
همّت ویاری را
گاه ابر خشمی
مینشیند به رخ مهسایش
تا زداید ز رُخ آن تیره غبار
میرود کنجی دنج
گریه وهق هق واشک
قطره های اشکش
مثل یک دشنهی تیز
مینشیند به دلم
دست او میگیرم
میزدایم اشکش
و به او میگویم
با خزان همنفسی کار تو نیست
مثل یک غنچه پر از شور شکفتن میباش
تا بهاران بینی
سبزه زاران بینی
چهره اش میشکفد
باز میگرید او
گریه ای از سر شوق
که فرو میچکد از ابر بهار
وه، که اینبار نشسته به دلم
لذت گریهی شوق
ازِسیه چشم نگار
رحیم سینایی 4/6/1387
آهوی من افتاده به دامی که مَپُرسید
بنشسته به لب سوز کلامی که مَپُرسید
بانوی عزیزاست پریچهره زلیخا
دل ازکف اوبرده غلامی که مَپُرسید
درباغ بیاورد خزان روح مکافات
پژمرد گل باغ به شامی که مَپُرسید
بلبل زجفایی که براو رسم خزان کرد
برتُربت گل داد پیامی که مَپُرسید
آن شمع به سوزجگروچشم شَرَربار
میداد برآن کُشته سلامی که مَپُرسید
ایمان من آن روزچنان بید بلرزید
درراه خِرَد زد دوسه گامی که مَپُرسید
ساقی زِ ره لطف به «سینا» کَرَمی کرد
زآن کُهنه سَبو داد دوجامی که مَپُرسید
رحیم سینایی 23/9/1387
محرم خانه نگردیده وتحریم شدیم جمع بودیم ودر دست تو تقسیم شدیم
آنچنان جوروجفا درحق مان فرمودی
به گناهی که نکردیم پُر از بیم شدیم
روح اندیشهی تو در سر ما راه نداشت
امرکردی و به اجبار تو تعلیم شدیم
جرم این است که جور دگری می بینیم
عرصه شد گرچه بسی تنگ نه تسلیم شدیم
مرغ اندیشهی ما از قفس تنگ برست
اینچنین بود که شایستهی تکریم شدیم
ما به آزادی اندیشهی خود میبالیم
دست در دست هم وجلوهی تحکیم شدیم
سالها هست که «سینا»زتعصّب عاریست
از جنین* دورشده صاحب تصمیم شدیم
رحیم سینایی 5/4/89
