خشکسالی

شب ما از شهاب خالی شد
آسمان نور ماهتابت کو ؟
ای دل خسته در کویر سیاه
حالت گُنگ اضطرابت کو؟
*
ای ستاره که می زنی سو سو
از افق های دور در چشمم
در تو ابر امیدواری هست ؟
تا به آبی فرو برد خشمم
*
آذرو دی چه پُر شتاب گذشت
نامد از چشم آسمان اشکی
وندارد امید بادیه گرد
تا کُند پُر زچشمه ها مَشکی
*
طی شد ایّام بهمن واسفند
همچنان چشم آسمان بسته است
مادر پُر سخاوت دیروز
در لطفش به روی ما بسته است
*
ابر این آسمان سِتَروَن شد
آب در چشم جوی خشکیده
دست تاراج خشکسالی نیز
میوه‌ی باغ هایمان چیده
*
میش ها روی خاک می‌بوسند
به امید خَسی وخاشاکی
می‌جهد روی آن کُنار(1) خشک
کهرهء(2)کوچکی به چالاکی
*
آسمان خشم خود به ما بنمود
گذر ابر بر رخش کم شد
آب در چشم چشمه ها خُشکید
لبم از آب دیدگان نَم شد
*
آه، ای سال خُشک نا میمون
از تو در دل ملال می زاید
شُعله‌ی خشم می زنی به تنم
عمر نحس تو کی به سر آید ؟
رحیم سینایی 5 /5/1387
1- نام درخت سِدر در فارس
2- نام بُزغاله در فارس

چوب مِهر

بادها بوسه بر جوانه زدند
شاخه ها موي باد شانه زدند
عابدان با دوچشم اشك آلود
دست بردامن يگانه زدند
عارفان در كمال جذبهء دوست
جامها با دف وترانه زدند
پيرها رو به شهر خاطره ها
نفسي چند كودكانه زدند
عاشقان در کنار یار عزیز
جام بر جام عاشقانه زدند
تا که «سینا » زغم شود آزاد
چوب مهرش بدین بهانه زدند
رحیم سینایی 1379

عشق نُخست

در زمستانی سرد
بُغض ابری تیره
تنگ بگرفته به خویش
سینهء آبی زیبای بلند
پیر مردی تنها
تکیه بر صندلی راحت خود
از پس ینجره اش می نگرد
رقص ذرّات سفید برفی
که چنان پرده ای از اطلس شفاف ولطیف
در هوا می‌رقصند
چشم او خیره بدین رقص قشنگ
ودلش از غم موهومی تنگ
توسن سرکش یاد
می‌کند لحظه‌ی او را ناشاد
می‌کشاند او را
به شبابی پُر شور
می‌نشاند به سپهر یادش
اختر خاطره‌ی عشقی دور
وسپس
حسرتی همنفس آه ودریغ
می‌دمد از دل این پیر نجیب
که چرا حاصلش از عشق نُخست
بود نیرنگ وفریب
همچنان می‌نگرم
من بدین صحنه‌ی رقّت انگیز
که درآن
دیده‌ی یپر نجیب
آسمان دلگیر
همنوا گشته بهم
بُغض خود می‌گریند
اشک ها می‌ریزند
برف‌ها می‌رقصند
رحیم سینایی 1/5/1387

نیلوفر

سَرو مرا بگرفته در آغوش ، نیلوفر
بر گِرد سَروم مانده لب خاموش، نیلوفر
مردانه بگرفته است بازوی ضعیفش را
سَروم چه زیبا می کَشَد بر دوش، نیلوفر
با هر نسیمی نازک اندامش به رقص آید
رقص قشنگی دارد آبی پوش ، نیلوفر
پروانه ها بر گِرد رویش در تکاپویند
تا که دهانشان پُرکند از نوش ، نیلوفر
در سایه سار سرو خود آرام می خوابم
از عطر خود کرده مرا مدهوش، نیلوفر
با جام های آبی گل های خوش رنگش
بر شِکوَه هایم می سپارد گوش، نیلوفر
تا چشم بگشاید به روی دختر خورشید
وقت سحر آوا دهد چاووش ، نیلوفر
« سینا» که برگ بی قرار زرد پاییزی
اینک گشوده بهر تو آغوش، نیلوفر
رحیم سینایی 10/5/1387

زم زم عشق

من برای تو و تنهایی تو
تا بدانجا که توانم باشد
مرهمی خواهم بود
می‌زُدایم غم تنهایی تو
می‌شوم سنگ صبور
می‌کنم گرد غم از روی تو دور
تاکه چون غنچه زِانفاس بهار
پیرهن چاک کنی
وبخندی به چمن
وبرقصی به نسیم
وشود اشک غم از-
نرگس شهلای تو دور
تا بخوانی به برم
غزل ناب سرور
من درآغوش نسیم
زمزم عشق تو می‌نوشم و
مهتاب شبی
همسفر با تو وسیمرغ خیال
می‌روم در دل این کهنه سپهر
تا بیاویزم بر گردن تو
زهره‌ی سیمین را
خوشه‌ی پروین را
تا ازآنم بشوی
روح وجانم بشوی

رحیم سینایی 30/5/1387

عروس بابل

مهربان من عروس بابلی
دختر کارون وموج وساحلی
کی شود که مست آغوشم کنی
لب به لب بنهاده خاموشم کنی
چشم در چشمت بدوزم بی حساب
از رخ ماهت بگیرم اضطراب
موی را طنّاز گون افشان کنی
ماه رو در شام مو پنهان کنی
با سرانگشتم زنم مویت کنار
بر لبانت لب نهم بی اختیار
بوسه باران سازم آن مهتاب را
لرزش ماه درون آب را
تو در آغوشم بگیری تنگ تنگ
هردوتن یکجا شود چون آب ورنگ
رحیم سینایی 18/6/1387

مرگ وزندگی

در فراسوی حیات
عارفی سار خِرَد پَر می‌داد
تا به اندیشهء نور
تا به ادراک چرا هست شدن ، پس مُردن
تا گشاید گره مسئله را
در هر مدرسه کوفت
میوهء فلسفه چید
جام عرفان نوشید
نگشودش گره از حیرانی
غرق در وادی سر گردانی
تا هوا تازه کند
رفت وبگشود دَمی پنجره را
پنجره رو به نسیم
باز خمیازه کشید
وهوای خُنک ِاستغنا
راه دهلیز ریه پیش گرفت
تا سراشیبی مرگ
مُردن وزاده شدن
در رگان من وتو
مرگ ما زادن یک بوته سبز
مرگ سبزینه حیات من وتو
وحیات
مُردن وزاده شدن پی درپی
رسم یک تابع سینوسی برخط زمان
رحیم سینایی 1375

باران بوسه

باران بوسه هایم , برچهره‌ی نگاران
بستند چشم خود را, از شوق بوسه باران
ژرف نگاه خوبان , حیران نموده مارا
خاموش شد زبانم , در وصف گلعذاران
طی شد زمان وصل و, آغاز دور هجران
درخون خود طپد(تپد) دل , هردم به یاد یاران
ای بلبل پریشان , ازمن چرا گُریزی
من هم غم تو دارم , پاییز شد بهاران
کی می‌رود زیادم , نام قشنگ جانان
گردیده نقش خاطر , در طیّ روزگاران
ای شمع دلفُروزم , ما را چرا نسوزی
پروانه‌ی تو هستم , سر خیل جانّثاران
آمال دلربایی , در ذهن غُنچه پَژمُرد
پاییز نا به هنگام , خُشکاند شاخه ساران
« سینا» پیاله بشکن , گردیده می حرامت
بُگذشت ماه شعبان , شد ماه روزه‌داران
رحیم سینایی آبان 1374

ذوق رضای دوست

فَتانه گشته ای و، خوش آهنگ می‌زنی
افشان نموده مو، به دلم چَنگ می‌زنی
طاقت کجاست ،تا که نشینم به گوشه ای
زین نقش ها ،که بر دل بی رنگ می‌زنی
شیرین نموده ،کام حبیبان خویش را
با خنده ای ،که از دهن تنگ می‌زنی
یک بوسه می‌دهی و ،مرا مست می‌کنی
جام لبت ، به بادهء گلرنگ می‌زنی
شیرین صفت ،تو غارت دل پیشه کرده ای
تکیه به حُسن داده ،دَم از جنگ می‌زنی
ذوق رضای دوست ،چه آورد بر سرت
فرهاد من ،که نقش براین سنگ می‌زنی
بی وهم از آبرو سر کویش نشسته ام
بیهوده تو گَپ از بدی ننگ می‌زنی
لطف سخن ببین و، طربناکی غزل
« سینا » ، به کاغذ وقلم آهنگ می‌زنی
رحیم سینایی 7/5/1387

بی مهری

میهمان دلت انصاف نشد
زین سبب با دل من صاف نشد
غافل از جرم وگناه خویشم
بی ریا ، ساده دل ودرویشم
بی خبر از منی ویاد توام
تشنه‌ی یک نگه شاد توام
از چه رو گردانی ؟
حاصل این همه بی مهری چیست؟
بگذرد تُند وشتابان ایّام
ندهد دور فلک ما را کام
عُمر ما بر باد است
در کمین داس َاجل صّیاد است

رحیم سینایی پاییز 1382

دور از نگاه تو

دور از نگاه تو خواب من پریشان است
مثل تشنه در صحرا هرطرف هراسان است
یک نگاه شوق انگیز زندگی به ما ننمود
ظاهرا" کنار ما باطنا" گریزان است
هرچه ابر تاراندم تا ببینمش نوری
در سپهر من خورشید سالهاست پنهان است
با حضور عشق ای دوست خانهء دلم گرم است
در نگاه من گهگاه چهره اش نما یان است
درغبار می رانم پیر ناصحم چون گفت
درپس سیاهی ها یک فروغ تابان است
درپی یقین جانا از هزار شک رَستم
این نبرد بی پایان سرنوشت انسان است
کم فریب خور «سینا» باخرد هم آوا شو
گر خرد نمی ورزی روح تو به زندان است
رحیم سینایی جمعه17/12/1386

خداوند ناز

خوش آنی که دارد دل من تَبَت
که تا جان بر لب نهم بر لبت
بیایی و چون جان روی در بَرم
همای سعادت شَوی بر سَرم
نهم سر به پایت خداوند ناز
بگویم بُتم بوده ای دیر باز
تو تنگم بگیری در آغوش خویش
سرم را نهی بر بنا گوش خویش
ببوسم من آن دیده ء مست را
برآن شام یلدا بَرم دست را
سخن ها زمهر ووفا گوییم
بگویی که با عشق می جوییم
ز راز دلت بر مَلا سازیم
ببوسی وبا مهر بنوازیم
ببوسم سرا پایت ای دلنواز
کنم دست افشان به آوای ساز
بخوانم که « سینا» زِعشق تو مست
بنفشه صفت پای سروت نشست
رحیم سینایی 31/4/1387

کوچه باغ

صبحگاهان
در سکوت کوچه باغ پُر طراوت
می روم آرام
و نسیم مُشک سای باغ سارانش
تازه می سازد مشامم را
برگهای این چناران سَهی بالا
سرخوش وطنّاز می رقصند
در آغوش باد از نغمهء شاد قناری ها
از درون روزن پرچین این دیوار می بینم
عشق بازی های شیدا بلبلی
در دامن سوری
موسیقی دلنشین آب درجوبار
می رسد بر گوش من
از پشت این دیوار
کَم کَمَک انواری از خورشید عالمتاب
از میان شاخه ساران سراسر سبز
سایه سار پیش پایم را
کرده پولک بار
همچنان من در سکوت کوچه باغ پُر طراوت
واز صفا سر شار
می روم آرام
وهوای دلنشین کوچه
مانند دم پاک مسیحایی
شوید از جان ودلم زنگار
جویبار لحظه های صبح من
زِ اکسیر آرامش شده پُر بار
وصدای گام من درخلوت کوچه
چون صدای آب در جوبار
می شود تکرار
رحیم سینایی 27/4/1387

سوز دل

چون اختری به شام سیاهی نشسته ام
چشم انتظار صبح تباهی نشسته ام
پیکی خبر نمی دهد از ره سپردگان
عمری دراز چشم به راهی نشسته ام
در حسرتی غریب دم سرد می زنم
مات از وزیر گشته چو شاهی نشسته ام
بالم شکسته در قفس وناله می کنم
سوز دلم که دردل آهی نشسته ام
در چشم آسیای زمان آب گشته ام
گَه در فراز بوده وگاهی نشسته ام
در راه مصر دوست جفا ها کشیده ام
آن یوسفم که در دل چاهی نشسته ام
« سینا» به یار خویش به نجوا ولیک من
دست دعا به دامن ماهی نشسته ام
رحیم سینایی 1375

در کوچه ء شب

در کوچه ء شب ترا تمنّا کردم
بر صفحهء دل نام تو پیدا کردم
رفتم به دیار آرزوهای محال
دل را به سر کوی تو رسوا کردم
وَاز آتش عشقی که بجانم زده ای
یک گوشه نشستم وخدایا کردم
از دیده بدامن اختران باریدم
من عقده بدینگونه زِدل وا کردم
با بوسه گرمی که به « سینا» دادم
در قلب رئوف او چه خوش جا کردم
رحیم سینایی 7/4/1387

"Golden Hair"موطلایی

Lean out of the window

,Goldenhair,I heard you singing

A merry air.
My book was closed;

I read no more,Watching the fire dance

On the floor.
I have left my book,

I have left my room,

For I heard you singing

Through the gloom.
Singing and singingA merry air

,Lean out the window,

Goldenhair

تکیه اش بر پنجره آن
مو طلایی رنگ
می شنیدم خواندنش را
در هوای پاک
من کتاب بسته ام در دست
فارغ از خواندن
دیده ام بر رقص سحر انگیز آتش بود
وانهادم آن کتابم را
ترک بنمودم اتاقم را
تا که بهتر بشنوم آن نغمهء شبگیر
پانهادم در درون خلوت تاریکی دلگیر
نغمه اش سرداده خوش میخواند
درهوایی پاک
تکیه اش بر پنجره آن
مو طلایی رنگ
رحیم سینایی پاییز 1363

ترجمه آزاد

تکیه اش بر پنجره

آن مو طلایی رنگ

گرم خواندن بود

درهوای پاک
من کتاب بسته ام در دست
فارغ از خواندن
دیده ام بر رقص سحر انگیز آتش بود

تا که بهتر بشنوم آن نغمهء شبگیر
پانهادم در درون خلوت تاریکی دلگیر
تکیه اش بر پنجره آن

مو طلایی رنگ

گرم خواندن بود
در هوایی پاک

غمزده غمناک
رحیم سینایی پاییز 1363

خاطر رنگین

ای بسته بروی من
درهای صفایت را
جز من زکه می جویی
آن مهرووفایت را
یک لحظه بیاد آور
آن شور شبابت را
عکس من دل خسته
در لای کتابت را
من دل به تو می بستم
در فصل می ومستی
امروز در این غربت
تو باچه کسی هستی؟
امروز دلم خسته ست
درهای قفس بسته ست
آن خاطر رنگینت
ازذهن دلم رسته ست
رحیم سینایی 27 /2/1387

کِلکِ بهاری

در کوچه باغ شعر خوش آوا قناریم
نقش بنفشه زاده زکِلکِ بهاریم
حرف دلت بگو که بدل می نویسمش
خوشحال می شوی تو از این راز داریم
من همچو لاله خون دلم می برم فرو
شاخص به دهر درصفت داغداریم
مستانه بلبلی پَری از گُل به گُلبنی
مانند کوه شُهره من از استواریم
هرگز چو بید لرزه نیابم زباد تند
سَروَم نماد روشنی از پایداریم
سارای شعر آمدو دارا شدم کنون
گشتم قرین دولت ازاین بُردباریم
« سینا» زِ لطف شعر تو دل شاد می شود
ریزد طراوت از قلم آبشاریم
رحیم سینایی 6/5/1387

ای خوش آن لحظه

ای خوش آن لحظه که مستم می کنی
مست صهبای الستم می کنی
سوزمی بخشی تو بر آوای من
سوز جانسوزی که دارد نای من
نام تو آید پیا پی بر لبم
روشن از روی تو گرد هر شبم
من به تو دل دادم وتو دلبری
رو به هر سویم که خواهی می بری
شد رضایم در رضای تو پدید
میوه امیدم از باغ تو چید
تو تناورسرو باغم بوده ای
در شب تیره چراغم بوده ای
ماهتابی تو دراین تیره سپهر
نور می بخشی بمن مانند مهر
با نگاهت می روم از حال خود
می ندانم هیچ از احوال خود
با خیالت خوش به پرواز آمدم
سرخوش از آن نغمهء ساز آمدم
فارغم از هر کمیّ و کاستی
چون چنینم بی تعلّق خواستی
حال من مجنون که جز لیلا ندید
هر چه جز لیلا به چشمش ناپدید
آنچه می بینم جمال روی توست
هر چه زیبا پرتوی از سوی توست
ای خوش آن آنی که دمسازم کُنی
مَحرم اَسرار و ، هَمرازم کُنی
لب گشایم من ، وَ تو گویی سُخن
آنچه می گویم تو می گویی ، نه من
من نه من هستم، نه تو تو، ماشدیم
روح در یک قالب و ، یکجا شدیم
رحیم سینایی 15/4/1387

شهر آرزو

اگر شبی زِ راه مهر
تو از دیار آرزو
بیامدی سرای من
مرا دَمی بخود ببر
به سر زمین آرزو
به روزهای کودکی
به روزهای بی غمی
به آن زمان که در دلم
فروغ مهر بودو نور
وانفجار خواهشم
به یک ریال پول خُرد
به یک انار از حیاط خانه مان
به قاچ هندوانه ای
که توی آب حوض بود
می شکست
اگر چه گاه مادرم
به جُرم شیطنت
به چوب بادبیزنی
مرا به خَشم می نواخت
سرم به سینه می گذاشت
تمام درد ضربه را
به یک نگاه مادرانه ای
به بوسه ای ، نوازشی
ز ذهن وجان کودکانه ام
چه ساده می زُدود
در آن دیار آرزو
غُبار خشم
چه زود با فروغ مهر می پرید
مرا به شهر آرزو ببر
که خشم ها لحظه ای
نیازها ساده اند
ومهر جاودانه است
ویاد مادرم در آن
مرا بهین بهانه است
رحیم جمعه 25/8/1386