سال سیاه

امشب منم و تویی و ماه است

بی باده نشستنم گُناه است

هرچند که باده  سُـکر دارد

سَر مَستی من از آن نگاه است

چشم سیهت به دل زد آشوب

رهنمای دل

بیا بیا  به کِنارَم،  دَمی صفای دل من

نهال غُصه بخشکان، گره‌گشای دل من

زمان دیر و درازی، در انتظار تو ماندم

که در سرای من آیی، تو همنوای دل من

توان هجر ندارم،  مَرو  دگر زِ کنارم

دوای درد

در سرای تمدن دیروز

ازحضور خرد نشانی نیست

گشته متروک راه ابریشم

ودرآن رد کاروانی نیست

*

بوی دین میرسد زهر سویی

ضجه آرامشم به یغما بُرد

باغ وبُستان سر زمین کهن

در هجوم کلاغها پژمُرد

باغ دل

دل من دوباره امشب هوس ترانه دارد

که هوای چشم مستت به خیال خانه دارد

من از این دیار رفتم به سرای بی نشانی

دل خام من ندانست که زتو نشانه دارد

همه لحظه مشت کوبد به سرای سینه‌ی من

که چوطفل بی زبان است و ترا بهانه دارد

مَحال اُمید

دور از مَنی و در رَگ جان و تنی هنوز

ای غایب از نظر تو چه سان بامنی هنوز

ذوق از دل غمین من امروز  بُرده‌ای

ای سرنوشت با دل من دشمنی هنوز

خون می‌خورم زِ دست تو ای بخت نامُراد

استقبال

از سر کار که بر می‌گردی

تا کلید تو بچرخد در قفل

 می‌دَوَم تا دَم در

می‌دهم بر تو درود

کیف تو می‌گیرم

وصال آتشین

دل من خلوتی را دوست می‌دارد

 به دور از مردمان شهر

 کنار برکه‌ای آرام

که می‌تابد برآن مهتاب سیمین رنگ

صدایی گر رسد بر گوش

صدای پیچش باد است در گیسوی سبز بید

اوج جاذبه

دانی که زندگانی من هم برای توست

تنها نه من که خلق مرادش هوای توست

من همنشین گریه و آه شبانه‌ام

لبخند صبح و باد صبا آشنای توست

یک نقطه بین من و تو مانده‌ست مشترک

دل آسمان پُر از تب

دل آسمان پُر از تب, نگه ســـتاره بی‌سو 

تو به گوش کودک دل , سخنی وقصّه‌ای گو 

دل ساده‌ی مرا تو به کدام ســـو کشاندی 
که به هر جهت روم من , نکند به غیر تو رو

چشمان شهلا

امشب ای زیبا رخ لولی وشم

با نگاهت درس عشق آموختی

در درون این دل افسرده نیز

شعله های خواستن افروختی

***

دیرگاهی من دلم با کس نبود

درد مهجوری

ترا من دوست می‌دارم

من از احساس زیبای تو سرشارم

وتصویری قشنگ از چشم تو در خاطرم دارم

بسان آرزو نزدیک وگه دوری

خداوند نگاه مست ومخموری

نگاه دلفریب

نگاه دلفریبت شُعله در جان ودل ما زد

گل باغ کدامین باغبانی تو؟

که اینگونه قشنگ و ناز پروردت

شعر آرزو(ترانه)

در تو خوانده‌ام

شعر آرزوی خویش

با تو رسته‌ام

من زحالتی پریش

با من بمان (ترانه)

با من بمان , با من بیا (2)

اینجا دگر, من خسته ام

دل از همه, بُگسسته ام

ستم

مرد بنّا فتاده از بالا ، مرگ او را چه‌سان رقم بزنم

باز كاشانه‌اي شده ويران ، من از اين درد با كه دَم بزنم

همه ديدند وساده بگذشتند ، حس همدردي از ميان رفته

خلق درحال خواب مردابيست ، بايد اين خواب را بهم بزنم 

مرگ اين

پریشان مو

ای پریشان مو بیا امشب مرا هم رام کن

بیشتر گیسو پریشان کرده آن را دام کن

شور عشقت آتشی افکنده در جان ودلم

بوسه‌ای می بخش ما را و دلم آرام کن

با لبت

لبخند آتش

می‌خواهمت چو تشنه لبان لطف آب را

می جویمت به تیره شبان ماهتاب را

با من بمان هوای من ابری نمی‌شود

هر جا تویی نظاره کنم آفتاب را

در ظلمتیم و ردّ و نشانی زماه نیست

متولد بهمن

تو ماه بهمن آمدی

که در دیار عاشقان

درخت بادُمش به کوه

پُر از شکوفه می‌شود

 ومردمان آن

حمله شُغالان

می‌نشیند در خیالم باز

یادآن تصویر تلخ سالهای پیش  

که شغالان حمله آوردند

برسرای برّه های ساکت مظلوم  

در میان

بهار روی تو

بنفشه آمده اما بهار روی تو نیست

پریش گیسوی مجنون بید وموی تو نیست

به یُمن مقدم پاک تو برف می‌آمد

نشان خاطر برفی به یاد کوی تو نیست

نسیم